Εκποίηση (Αριστείδης Ορφανίδης)

Κάτω στο λιμάνι οι γιάπηδες πουλάν τη θάλασσα

 

Αυτή που

Έπνιγε τη θλίψη της άνυδρης στεριάς τους

Οι λέξεις μου δεν καίγονται (Λεωνίδας Χ. Μπόμπας)

Οι λέξεις μου δεν καίγονται

ό,τι και να λες εσύ φιλαράκο μου

με τίποτα δεν δίνονται στην πυρομανία της άγνοιάς σου

ούτε και προσάναμμα στην επιπολαιότητά σου

γίνονται

ακόμα κι αν τις πετάξεις στο τζάκι τής ματαιοδοξίας σου

σε πείσμα μπορούν και διαβάζονται

άκου που σού λέω εγώ που ξέρω καλά τις λέξεις μου

εδώ στο μπαλκονάκι μιας παρέας σε καρέκλες αναγνώρισης

με τη θάλασσα στη ματιά μας να μοστράρει απέναντι

το επίμονα γαλάζιο φόρεμά της στις λέξεις μου

 

Οι λέξεις μου δεν καίγονται

και βάλτο εσύ καλά στο νου σου φίλε γείτονα

των συμπτώσεων

έχουν ένα τέτοιο αντιπυρικό DNA από την ίδια τη μάνα τους

τούτες οι λέξεις μου άκαυτης ποίησης

όλες τους κυρίες μιας εποχής μέσα στους στίχους μου

έχουν μια τόσο δυνατή καΐλα για τον ατέλειωτο πηγαιμό τους

στο είναι μας

που καταπίνουν λαίμαργα με νόημα τις φλόγες κάθε απαξίας σου

χαράζοντας ανεξερεύνητα δρομολόγια σε αναγνώσεις

ακόμα και μπροστά στα πυρομανή μούτρα σου

 

Οι λέξεις μου δεν καίγονται

σε έχουν ενημερώσει για τα καλά πολύ πριν κι από εμένα

εκείνες

των ποιημάτων οι ευθείες στροφές σε περιπολία τού νου

που ζωντανεύουν τη σκέψη με οξυγόνο από τις λέξεις μου

ανάσα στερνή μιας ελπίδας

η στάχτη να υπάρχει στα καμένα σου αδιέξοδα

καθώς οι ελεύθεροι στίχοι μου φυλάνε μερόνυχτα σκοπιά

στης φιλόξενης σελίδας την πυρόσβεση

εκεί που οι σιωπές τής έμπνευσης μιλάνε τη δική τους τη γλώσσα

μπας και εσύ καταλάβεις επιτέλους τις λέξεις μου

 

Οι λέξεις μου δεν καίγονται

δεν στα είπανε καλά εκεί που συχνάζει το εγώ σου κύριε

ξαναψάξε το μέσα σου

στου πνευματικού εμπρησμού σου τις αποχαυνωμένες ιδέες

οι λέξεις μου ανιχνεύουν ζωή

χαμογελαστές στο μετρικό τους μοτίβο οι ομοιοκαταληξίες μου

στήνουν αντιπυρική ζώνη απαγγελίας

εξουδετερώνοντας της αδιαφορίας σου τα προσωπικά αποκαΐδια

με τον λόγο τής Ιώβειας υπομονής τους

τα τσουρουφλισμένα λεξιλόγια ανθρώπων σαν και του λόγου σου

ούτε καν να πλησιάσουν δεν μπορούν τις λέξεις μου

Αυτοδιάλυση (Δημήτρης Παπαλιάς)

Κάθεσαι αναπαυτικά να παρακολουθήσεις τις ειδήσεις

δίχως να παραλείπεις την εβδομαδιαία εμφάνιση

του συνειδητά και κατ’ επάγγελμα διαστρεβλωτή

με την τσιριχτή φωνή και τα γουρλωμένα μάτια

να ασελγεί επί παντός του επιστητού

τιμωρώντας τον εαυτό σου

και νοητά αυτομαστιγωνόμενος

συνεχίζοντας να απολαμβάνεις τον καφέ σου

φορώντας επίσημο ένδυμα αναρωτώμενος

πόσο μακριά είναι το μέλλον ακόμη

βαδίζοντας πάνω στην ουτοπία

αγναντεύοντας το πότε και το γιατί

δρασκελώντας την κάθε στιγμή

πάντα αντίθετα με την φορά του ανέμου

χορτάτος από ανυπόστατα και κυρίως ανύπαρκτα

χθεσινά νέα και εκτός λειτουργίας

αφορισμούς παθών και εντάσεων.

Το σώμα αυτοδιαλύεται περιστρεφόμενο

και μετατρέπεται σε άγραφες σελίδες

βιβλίου που πάσχιζες να γράψεις

ακολουθώντας τον ρυθμό

από τον ήχο των σταγόνων

μιας βρύσης που στάζει.

 

Απομακρύνθηκε ο Μορφέας

μα τα μάτια μένουν σφαλιστά

παραμένεις εγκλωβισμένος σε δύο διαστάσεις

δίχως το ελάχιστο ίχνος υπέρβασης της καθεστηκυίας τάξης

ή έστω μιας προσπάθειας σχεδιασμού επί χάρτου

αίρων τις αμαρτίες του παρελθόντος.