Της Νύχτας

Δεν εκτιμά τη νύχτα όποιος κοιμάται.

Όποιος δεν μένει μέσα στα σκοτεινά λεπτά

               αρμενίζοντας με ανοιχτά τα μάτια

Δεν εκτιμά την νύχτα όποιος δεν βλέπει τα κλαδιά

ν’ απλώνονται μαύρα πάνω στο μαύρο τ’ ουρανού

Όποιος δε μέτρησε τ’ αστέρια ένα ένα

πάνω στο σκοτεινό στερέωμα

Όποιος δεν παραφύλαξε πίσω απ΄τις πόρτες τις κλειστές

               να αρθρώνεται το Τίποτα

να ψιθυρίζει και να βλέπει τις σκιές

να παίρνουνε τις λέξεις κατά λέξη

Αναμονή

Αενάως διαλυόμενος

κοιμάσαι και χάνεσαι σε θάλασσες χωρίς χρώμα

τα μέλη σου διασκορπισμένα σ΄ένα τοπίο ήσυχης καταστροφής

σε καταπίνει κάθε όνειρο

αληθινότερο απ’ τη ζωή

Κι όταν ανοίγουν τα μάτια, μπερδεύεσαι-

τι ειν’ αυτό που ζεις στ΄αλήθεια;

Κάθε πρωινό μια ανασύνταξη:

Φοράς χαμόγελα

και φτιάχνεις τη φωνή σου σαν γραβάτα

Έξω ο κόσμος σαν να δονείται συνεχώς -

δεν θες να ξέρεις το γιατί

Περνάς μέσα απ’ όλους αυτούς με υπομονή

και βγαίνουν από το στόμα σου οι σωστές οι λέξεις

σφίγγεις χέρια, μοιράζεις χαμόγελα

μα πού θα πάει όλο αυτό

Το βράδυ μόνος, σε δείπνο με το τίποτα

βγαίνουν βόλτα οι σκέψεις, στριφογυρίζουν στο ταβάνι

χορεύουν το δικό τους βαλς μέσα σε μοβ φουστάνια

Ξένες πια κι αυτόνομες

Ολίγον θορυβώδεις, κι  ολίγον - τι απατηλές

Μετράς τα «θέλω», τις στιγμές σου

Και βρίσκεις το ταμείο άδειο

Η απόλυτη αντανάκλαση της σύγχυσης

Και η αναμονή

                    του αγνώστου.

Αγάπη

Αγάπη

και χαμογελάς στο είδωλό σου σε κάθε τζάμι

Αγάπη

και οι νύχτες ξαφνικά δεν έχουν δόντια

ακουμπάς στο μαξιλάρι

και τα μαλλιά σου απλώνονται σαν κύματα -

κλαδιά των δέντρων για να γεμίσουν με λουλούδια

Αγάπη

Τι χρειάζεται γι΄αυτό

Ένα πρόσωπο

μέσα σε χίλια δυο άλλα

Ένα στόμα   μία λέξη  δύο μάτια

Ένα σύμπαν κλειδωμένο μέσα σ΄ένα σώμα

που έρχεται καταπάνω σου

Μια ζωή με τους δικούς της πλανήτες και αστερισμούς

που συναντάει την τροχιά σου

και στο σημείο συνάντησης

όλα τα άλλα σβήνουν

Ξεκινάς για το άγνωστο απ’ την αρχή

σαν να μην έχεις ζήσει κάποτε

το παρελθόν κοντανασαίνει ένα βήμα πίσω

οι χάρτες οι παλιοί έχουν πια σβήσει, θρυμματίζονται

και μένει μόνο ένας δρόμος ανοιχτός

μπροστά σου