Tι νόημα θα είχε ο ουρανός αν δεν είχαμε φτερούγες
τι νόημα θα είχε ο θάνατος αν δεν τον νικούσε μια μικρή φλόγα

ΕΝΥΔΡΕΙΟ ΑΣΤΡΩΝ

Οι νύχτες άθικτες

Από σένα

Θα παραμείνουν άγνωστες ορφανές και θερισμένες

Απ τη λάμπα του δρόμου.

Αιώνια έσταζαν φως τ άστρα

Στα ρείθρα των εποχών

Μέχρι να μαζευτεί το χρυσό

Για τα μνήστρα που κατεργαζόσουν, άθραυστα.

Από κει κι ύστερα

Οι νύχτες οι επόμενες κλείστηκαν

Μέσα σ ένα σώμα κέρινο

Και ένα ενυδρείο με άστρα..

Στη χώρα της ανατέλλουσας σιωπής

Σώμα που έγινες πουλί εξαπτέρυγο

Μ΄ έξι φτερά σαν άνεμος

μια αστραπή αμείλικτη

Στη χώρα της ανατέλλουσας σιωπής

Νύχτα που κρύφτηκε στους μικρούς δείχτες σαν μεγάλη τελεία

Ενός σταματημένου ρολογιού

Και εγώ το ρυθμίζω να δείχνει μόνο μέρα

Μόνο το πέρασμα του ανέμου

Από το κεφάλι βελόνας για

Μικρές δόσεις ευτυχίας που ξεφυλλίζουν

Τις εποχές και ανοίγουν

Τα κλειστά παράθυρα των σπιτιών

Για το κελάηδισμα του κοκκινολαίμη.

Εξαπτέρυγο σώμα

Αντάμωσες τη μελωδία των μεγάλων ωρών

Των θερισμένων άστρων την αντανάκλαση

Έρωτα απροσμάχητου