ΦΛΟΓΑ (Χριστόφορος Τριάντης)

Έτσι είναι οι άνθρωποι :

τις νύχτες με βροχή

αφήνουν τα παράπονα 

και τις στάχτες αναδεύουν ,

δίχως να βρίσκουν φλόγα.

Έσβησε  –κάπως- νωρίς

στα θέατρα και τις λεωφόρους.

Ούτε φρυκτωρία έγινε

στις κορφές,  

ούτε φώτισε –λίγο - την αγάπη.  

Μα , χωμένη στα καταλύματα της  τύρβης

θαύμαζε   τους αριθμούς

και στέρεψε από ντροπή.

Στεγνή έμεινε σαν πληγωμένο δέντρο,

που τους διαβάτες  ικετεύει

να δέσουν τις πληγές του …

ΠΑΡΑΤΑΣΗ (Χριστόφορος Τριάντης)

Στις κατηφόρες,

ψέματα γεννούν οι μασκαράδες,

για να δώσουν παράταση

στις ηδονές.

Και εύκολες απολαύσεις  στοχάζονται

στα παζάρια ,

μήπως και καταφέρουν

να χωρέσουν λίγες – ακόμη –

προφητείες περί ανατάσεως (των σωμάτων).

Είναι ο τρόπος  για ν’ αποδομηθεί

 – παράλογα – το μοιραίο,

προσφέροντας –αιτιατά- 

καινούργιες μεταμφιέσεις

στους  χαρακτήρες

(των κατατάξεων).

Μα , ετούτοι δεν άλλαξαν

(ούτε μια στιγμή) προσανατολισμό, 

έστω κι αν η τάξη καθυστερούσε

 (κάπως τυχαία)

τις εισβολές της ωριμότητας.

Παρέμειναν πιστοί στην τύχη,  άνευ σωτηρίας.

ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ (Χριστόφορος Τριάντης)

Σκληρές οι νύχτες.

Φωνές λογικής

ακούγονται από  παντού.

Στη γη σε θέλουν  καρφωμένο (σταθερά),

το είδος να διαιωνίσεις.

Υψηλή αποστολή των κανονικών ανθρώπων:

το ορθόν και λογικόν.

Παράξενο λένε όποιον του

λείπει η λογική.

Χαιρέκακα το ανακοινώνουν οι γέροι στα καφενεία

και οι γυναίκες

που ‘ναι  χορτασμένες

από έρωτα και τακτοποίηση

( το επαναλαμβάνουν).

Η επανάληψη έχει πάντα κάτι

το χρήσιμο (κι ωφέλιμο).

Ω , έλειψαν οι ουτοπίες

από τούτον τον κόσμο.

Και τους παράλογους

τους στοίβαξαν στους

ζωολογικούς σταθμούς

σαν θέαμα (αποκλειστικά)

για σχολεία

και καθωσπρέπει οικογένειες ,

με όνειρα κι αξίες (επαναληπτικά).

ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ

Πιάστηκε μυστικά το φεγγάρι

-για λίγο -

στα σιδερένια πλέγματα της νύχτας .

Και οι κραυγές των σκυλιών

σκέπασαν την πίκρα των εραστών.

Έσβησε η αγάπη  

στους λάκκους των χοιροβοσκών,

αργά το δειλινό …

Και απέμειναν τα σήμαντρα

σκουριασμένα στους ξεχασμένους ναούς

να θυμίζουν μακρινές δόξες

νικημένων βασιλείων …

Μάταια περίμεναν οι πιστοί στους ερειπώνες

τον αέρα να δροσίσει τις ελπίδες

κείτονταν ξερές σαν κόκκαλα νεκρών γύρω

από αρχαία χαλάσματα …

Η ζωή έφυγε ολότελα

από τις καστροπολιτείες του νότου …

Έμεινε η μοναξιά, ακέραιη

ελαφρά θλιμμένη 

έχοντας για συντρόφια λέξεις δίχως ήχους …