Άνω τελεία (Δήμου Βικτώρια)

Ποιες ειναι εκείνες οι νύχτες; 

Που εγω δεν κοιμήθηκα ποτε ολο το βραδυ ξαπλωμένη δίπλα σου

Ποιες ειναι εκείνες οι νύχτες;

Που παράλληλες εφαπτομενες γραμμές τα σώματα μας ενωνα

Τα βραδια εκείνα ποια ειναι;

Που την ανάσα σου εγω προσευχή σε βωμό κατέθεσα 

Ειναι εκείνες οι νύχτες;

Οι νύχτες που εγω μέτρησα ανάσες και δάκρυα 

ξανα και ξανα πέθανα στο στερνο σου

Ειναι εκείνα τα βραδια.

Που το όνομα σου φώναξα να λυτρώσω, να ξορκίσω την μοναξιά σου

Επόμενη της νύχτας

Όλο το βράδυ θρήνησα

Έκλαψα σε χώματα και στάχτες 

Πάλεψα με μουσικές 

Νίκησα φωτογραφίες 

Έδωσα χρόνο στη νύχτα 

να με φέρει πίσω η ζάλη 

Πήρα δάκρυα για το δρόμο

Έδωσα στον φόβο εσένα να μην είσαι μοναχός 

Σε έβλεπα να φεύγεις

Η φιγούρα σου λιγνή κυρτή να σβήνει 

Το δεξί σου χέρι που πάντα είχα για πυξίδα χάθηκε 

Λέξη όμως δεν είπα 

Στο υποσχέθηκα 

Γιατί εκείνο το βράδυ το θυμικό μου τέρας σε είχε εξαγνίσει μια για πάντα 

Σε συγχώρεσα

#1

Εχω μια απίθανη
ανησυχία
Ανικανοποίητο νομίζω λέγεται 
Δεν είμαι αχαριστη 
τον λατρεύω για κάθε αναπνοή που
παίρνω κοντά του 
για κάθε φορά που τα βλέμματα μας
συναντιούνται 
και εγω ανασηκωνομαι για να
ακουμπήσω τα χείλη του.
Τον αγαπώ όσο νιώθω ζωή μέσα μου,
τον θέλω πεισματικά 
τον διεκδικώ ακραία 
τον χρειάζομαι 
με μια ανάγκη παράλογη.
Το βλέμμα του τα ματια του οι
πλάτες τα χείλη και τα χέρια του
ειναι η κατεύθυνση να φτάνω
κοντά του
Η αίσθηση της ανάσας του και η
βαθιά φωνή του που αναγνωρίζω
τυφλά έρχονται να ξυπνήσουν τα
πιο αρχέγονα ένστικτα μου 
Τον ευχαριστώ τόσο βαθιά γιατι
μέχρι πριν τον λατρεψω νόμιζα
οτι ήξερα να αγαπάω
Τωρα ξερω οτι τον περιμένω χωρίς
να με νοιάζει ο χρόνος τον
ονειρευομαι γιατι αυτός μου
γέννησε αυτή την ανάγκη και το
βλέπω οτι κάθε φορά που
αντικρυζω την πλάτη του απλα
περιμένω μέχρι να γυρίσει πάλι
τα ματια του σε μένα 
αυτα τα ματια μαύρη θάλασσα.