η ποίηση στην εποχή της
Το προπατορικό χρέος
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21 Μαρτίου 2011
Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, 21 Μαρτίου 2011,
στις 9.30 μμ στο Ίδρυμα Κακογιάννη, Πειραιώς 206.
Στα πλαίσια της έκθεσης "Εικονοποίηση", που οργανώνει ο "Ορίζοντας γεγονότων" σε συνεργασία με το Ίδρυμα Κακογιάννη, θα πραγματοποιηθεί ζωντανή ποιητική εκδήλωση με τίτλο "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης".
Η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στη μνήμη του ποιητή Ανδρέα Παγουλάτου.
Η βραδιά θα ξεκινήσει με την παρουσίαση ενός μονόπρακτου - σύνθεσης ποιημάτων της Μαρίας Πολυδούρη. Σκηνοθεσία-σύνθεση: Φαίη Τζανετοπούλου. Φωτισμός: Κατερίνα Μαραγκουδάκη. Ερμηνεία:Αγγελίτα Τσούγκου. Ενδυματολόγος: Ηλιοστάλαχτη Βαβούλη. Ακούγεται η φωνή του Δημοσθένη Παπαδόπουλου.
Στη συνέχεια πρόσφατα ποιήματά τους θα διαβάσουν οι ποιητές: Βασίλης Κυριάκης, Γιώργος Καπετανάκος, Ιωάννα Αργυρίου, Αλέξανδρος Μιστριώτης, Νίκος Τερζής, Τζίμης Ευθυμίου, Ελίζα Διαμαντοπούλου, Γιώργος Ζιόβας, Αλέξης Δάρας, Ευτυχία Παναγιώτου, Γιώργος Τσίγκας, Βασίλης Παχουνδάκης, Θόδωρος Πάσχος, Σωκράτης Παπαγεωργίου, Αντώνης Χατζηθωμάς, Ανδρέας Βατίστας, Χρίστος Ξένος, Γιάννης Υφαντής, Κώστας Κρεμμύδας, Μαρία Παπανδρεοπούλου, Γιώργος Γότης, Μαρία Γκόλια, Γιώργος Πέππας.
Περφόρμανς: Έρη Κουρτέλλη
Παρουσιάζει η ηθοποιός και ποιήτρια Έλενα Προδρομίδου.
Είσοδος Ελεύθερη
Η βραδιά είναι ανοικτή και σε άλλους ποιητές και ποιήτριες που θα ήθελαν να παρουσιάσουν ποιήματά τους, σε συνεννόηση με την ομάδα "ποίηση στην εποχή της εκποίησης" που οργανώνει τη βραδιά, στο ιστολόγιο:
ή στη διεύθυνση: ekpoiisi@yahoo.gr
21 Μαρτίου,στις 9.30 μμ στο Ίδρυμα Κακογιάννη, Πειραιώς 206
http://orizontasgegonotwn.blogspot.com/
Δεν αρχίσαμε καλά και τα παράγωγα αυτών είναι εξίσου σκάρτα και φθαρμένα.
Άμα με φυλάκιζες θα'χα χρόνο για μένα και για όλους τους άλλους που απλά
δεν υπάρχουν.
Σήμερα βγήκα έξω,σπάνια η νύχτα στα πεζοδρόμια και τα ουρλιαχτά των ήχων να φουσκώνουν την άσφαλτο.
Τόσο ταιριαστή αρρώστια ούτε παραγγελία να την έκανα.
Άνθρωποι γλυστρούν και καμώνονται αναισθησίες,
μέσα εκεί που λάμπουν τα φαντάσματα σαν κέρινες κούκλες.
Δεν αρχίσαμε καλά μου ξανάπες και γω δεν θυμόμουν πια την αρχή των πραγμάτων.
Συγκλονιστική η αμνησία.
Σταμάτησες για λίγα λεπτά.Και μετά ανέβηκες βιαστικά στη βέσπα
και χάθηκες στην νύχτα χωρίς φώτα.....
Εμείς κι ο Κόσμος
το γνώριζε καλά , από σπουδή και πείρα
καθώς πολλές νυχτιές ξαγρύπνησε
περίεργος στο παρατηρητήριο του
κι αυτοσχέδια δικαιολογούσε τούτο και τ’ άλλο
Κείνο το δείλι μοναχά
σπάραξε μια μικρή κραυγή μες στο κεφάλι του,
που τον ορίζοντα χάραξε μια μαχαιριά στα δύο
και χλώμιασε ο άξονας της γης
Δεν ήταν πια ιδεατός
Ίσως Απολογία
αφορισμένη απ’ την τόλμη εποχή,
γιατί γεννηθήκα εδώ
και το αίμα μου σχήμα οξύμωρο μοιάζει,
που γειαίνει την πληγή και την πληγή αφορμίζει
Συμπάθα με,
αφού εσύ το δίδαξες στην επικράτεια σου
πως οι ήρωες μπορεί και να υπάρξουν
μα τέλος πάντων μετά το θάνατό τους
και είναι τόσο λοιπόν ξεπερασμένοι
Συμπάθα με,
μάνα εσύ, εποχή μου σκονισμένη,
αν βάλω μια φωτιά σε ό,τι μαρκάρεις «νέο»
γιατί γεννήθηκα εδώ
με ένα κληροδότημα ανόητο στα χέρια
κι αλήθεια θα ’ναι αστείο,
αν χρειαστεί
έτσι να το προσφέρω
τα ωραια νεα
τά'μαθα.
ταματα
πραγματικοτητας
θαυματα
ενυπνίου
επιθυμιας
εγρηγορση
αναμονη
πραγματοποιηση
μοναδικης
πραγματικοτητας:
του ερωτα:
η μονη πραγματικοτητα
που πραγματικα άρχει,
μοιαζει με ονειρο.
Άρατε πύλας
Το ακρωτηριασμένο πόδι
του Νάξιου Κούρου
κουβαλάω στην πλάτη μου
τώρα που υπαναχωρούν οι μνήμες,
εφόδιο ανεδαφικό και πολεμίστρα μου.
Το παρελθόν δεν εξαγοράζεται,
σε τραπέζια αργυραμοιβών
με το κομμένο χέρι
του Κυναίγειρου,
ούτε τα φαγωμένα δόντια
του Οδυσσέα.
Οι λογάριθμοι κι οι εξισώσεις
των διαπλανητικών ταξιδιών
άσχημονούν πάνω σε πεινασμένα
πρόσωπα παιδιών
κι οι παγιδευμένοι στο σκοτάδι αιώνες
γεύονται την μυστικοπάθεια
από σκουριασμένες εικόνες
στη μούχλα της κατακόμβης.
Ο Πλάτωνας κι ο Θουκυδίδης,
ο Ηρόδοτος και το ρο του Δημοσθένη
δικαιώνονται
στο ξεχασμένο ερημητήριο
των ασβεστωμένων οστών
κι οι χαμένες τριήρεις
σαπίζουν στο βυθό της Σαλαμίνας.
Στις μάχες που δώσαμε
για την εδραίωση της δραχμής
με τα σκουληκιασμένα μεροκάματα,
Οι παρορμισμένοι
στα Αιγαιοπελαγίτικα νησιά Πελασγοί
ακόμα γελάνε μαζί μας.
Στο πλαστικό προσωπείο της καθημερινής ζωής τα χαμένα Ιδεογράμματα της Γλώσσας
αυγατίζουν τις πληγές
μ’ έμβρυα σκοτωμένων λέξεων
κι αρχαίων “ευ ειδέναι”.
Η εν Μαραθώνι μάχη τροχίζει
την λέξη Ελευθερία
επί των επάλξεων με την ύστατη λάμψη
από τα πρόσωπα των σκοτωμένων.
Κάτι με τα οξειδωμένα παράσημα,
κάτι με τα κομμένα χέρια
και τα πόδια, κάτι με τον ορυμαγδό
των αφηνιασμένων αλόγων,
μεγαλουργήσαμε μ’ ομόλογα χρεωστικά,
δάνεια και προκαταβολές απόρρητες.
Ενδεής ευμάρεια πλημμύρισε
τον μεταλλαγμένο τόπο
καθώς τα χρηματιστήρια
διέγραψαν την καμπύλη
του κίβδηλου τόξου.
Από τότε οι αναμνήσεις
βαραίνουν τον ύπνο μας.
Χωρίς να μπορέσουμε
ν’ απαρνηθούμε τη μοίρα μας,
τραβήξαμε τα λιανοντούφεκο
και πήραμε από πίσω τα καμιόνια
με τα πτώματα της Καισαριανής.
Μ’ αναγεννώμενη τη σπίθα στο μάτι
επαληθεύουμε
την μεγαλόπνοη έξαρση
των απειθάρχητων πυρσών.
Αγέραστος ελληνική εμμονή
μας σπρώχνει στην πλεύση του χάους.
Άρατε Πύλας...
ΔΕΣΜΑ
Είμαι ένα ερειπιασμένο ψάρι
Μου εξόρυξαν την καρδιά και τώρα είμαι μόνο κρέας.
Ο χειμώνας που έφυγε μού απήγαγε την παλαιά μου φύση.
Τώρα πια οργασμός μου το τώρα.
Ζήτω τα δίκαια μιας συσσώρευσης δουλείας.
Εκδουλεμένης.
Οι αθάνατοι
Όλοι αυτοί που μας κοιτούν
με μάτια βουρκωμένα
Όλοι αυτοί που μας μιλούν
με χείλη σφραγισμένα
Όλοι αυτοί, χαίρονταν
κάποτε τον Ήλιο
Δεν θα μπορούν πια να μας δουν
γιατί δεν θα υπάρχουν πια
Δεν θα μπορούν να μας μιλήσουν
γιατί δεν θα μας ακούσουν ποτέ
Δεν θα μπορούν να σκεφτούν
γιατί ο καιρός δεν θα κυλά πια γι’ αυτούς
Όλοι όμως θα ζουν στο παρόν
θα ζουν μαζί μας
Όλοι όμως θα κοιτάζουν το φως
και θα το κοιτάζουν μαζί μας
Όλοι θα χαίρονται τη λάμψη του ήλιου
που θα λάμπει για χάρη τους
Όλοι θα χαίρονται τον Ήλιο
χλευάζοντας εμάς
που δεν τον είδαμε ποτέ
θα μας χλευάζουν που δεν τον χαρήκαμε ποτέ
και ζούσαμε μες στο σκοτάδι
Κι όλοι αυτοί όταν θα ξαναγεννηθούν
θα θυμούνται τις παλιές ωραίες στιγμές
Κι όλοι αυτοί όταν θα ξαναζήσουν
θα θυμούνται εμάς
που δεν χαρήκαμε ποτέ τον Ήλιο
που δεν πεθάναμε για να ξαναζήσουμε
Ποτέ…
Λυτρωμένη πυρά
γεννημένη να κλαις απ’ τού Κόσμου τα θαύματα
Όταν ήσουν ψυχή μουρμουρούσες στα σύννεφα
Τώρα πού ‘σαι ζεστή τραγουδάς παντοδύναμα
και σ’ ακούν οι καιροί καθώς πάλλεις τα σήμαντρα
κι αντηχούνε τ’ αστέρια ως τ’ απάτητα σύμπαντα
Με μια τέτοια καρδιά ν’ αγαπάς τα υπέροχα
να κοιτάς τα ουράνια τα βαθιά αξημέρωτα
στους θεούς με τον Νου σου να μιλάς προσευχές
ό,τι θέλεις θα γίνεται, θ’ ανατέλλει ευτυχές
Σ’ ανωθεί προς τ’ αστέρια ο θεμέλιος βυθμός
σε λαμπρύνει η αυγή και τού Ήλιου ο Ρυθμός
Υπήρχε πάντοτε για σένα μαγεία
-η μεγάλη υπηρέτις και τού Κόσμου η υγεία-
να σου δείχνει τον δρόμο σε πρωτόφαντους τόπους
το πηδάλι ν’ αρπάζει μ’ απειράριθμους τρόπους
και βοήθεια να έχεις σε στιγμές ορφανές
μέσα σ’ άγνωστο ρεύμα, σε ποτάμι αχανές
Μέσα σ’ άγνωστο ρεύμα, σε ποτάμι αχανές
ένα χέρι θα στέκει πάντα εκεί αφανές
δείκτης δείκτη ν’ αγγίζει, να σε πιάνει απ’ τον ώμο
για να σου ψιθυρίζει της Αγάπης τον Νόμο
Χωρίς Αντικείμενο
Μυθολογική
απ' της
σιαγόνας το μικρό ταμ-ταμ
έως πέρα
τ’ απόκρυφα μηνύματα και τα καλέσματά της
Πιο πέρα κι από κει
που φαντάστηκες
μικρό πουλί
σταλμένο
της ελλειπτικής τροχιάς σου
ν ’ανταμώσει η προεξοχή
κι ένα με τον ορίζοντα να γίνει
ραφή στο διάζωμα
Ορατών και Αοράτων
Μα αν είναι να αναστενάξει ο Ουρανός
η λιγνή στιγμή των τριακοσίων αναπνοών
το γιλέκο του
με κεραυνούς να σκίσει
κρουνοί οστράκων θα κατρακυλήσουν
απ' τα βλέφαρα του γαλανού Ακρίτα
και θα πληρώσουνε
τα όργανα των μουσικών
και τα καπέλα των ζητιάνων
με τη μορφή
του πιο γλυκού
καταδυναστευμένου μύθου
ό, που αυτοχαράχτηκε
στο εσωτερικό εξόριστος
κι υψώνει σπόνδυλο
στον σπόνδυλο της μνήμης σου
ντύνεται τώρα
βάρκα
τη μορφή σου
σαν ξεγυμνώνεσαι
κι απ' το τελευταίο αρχαίο ένδυμα
πίσω από μια κόλλα λευκή
που θα κρατήσω
αντιμέτωπα στον ήλιο
ορθός στην αμμουδιά
όπου σε φέρνουνε
στην πλάτη τους τα κύματα
να μου απλώσεις
να μου απλώσεις έγκαιρα
να μου απλώσεις
έγκαιρα το χέρι
άπληστα
όταν θα με ρουφάει
στα βάθη της
η άμμος
Φωτιά και τσεκούρι
Σώμα του λαού μου, γυμνό
όμορφο σαν νυμφίος,
στεφανωμένος
μ’ αγκάθια τριανταφυλλιάς
Ας είναι ταπεινό το βλέμμα
……………………. των αμνών σου,
Ήρεμο στους ώριμους καιρούς
Σώμα του λαού μου πολύπαθο
Έκρηξη η ανάσταση
στο πλήρωμα του χρόνου
Κι’ ο βρυχηθμός του λέοντος
……………………. σημάδι
ας ακουστεί στην απέναντι όχθη
Να τρέμουν οι καλαμιές
στην κοντανασαιμιά σου
Θεριστή εσύ της ιστορίας
έφτασε το καλοκαίρι
Χρυσίζει ο κάμπος
αθέριστοι οι σιτοβολώνες
περιμένει ο κόσμος το ψωμί του
κι’ ο μαθητής το βιβλίο του
Σώμα του λαού μου σκήνωμα
……………………. του χρέους
Μην αρνηθείς το κάλεσμα
……………………. των καιρών
Οι Νενέκοι στο πλευρό του Ιμπραήμ
……………………. αλωνίζουν
«Φωτιά και τσεκούρι
……………………. στους προσκυνημένους»,
η απάντηση
ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ
να μείνει καλοκαίρι
Παγωμένες σκιές έβαλαν
Φωτιά
στα πεζοδρόμια
Έβγαλε από τη τσέπη του
ένα φόβο.
Έμοιαζε λίγος.
Τελικά έφθασε
για όλους.
Εν κατακλείδι,
πάλι συμπέρασμα δεν βγήκε.
Οι αντιφάσεις,
ελκυστικές
ως εύπορες δικαιολογίες,
κρατούν,
ως λίπασμα ιδεολογικό
ανθισμένη
τη νύχτα ενός μακρύ χειμώνα.
Η Νέα Τάξη Πραγμάτων
Περπατώ στους ανοχύρωτους δρόμους των σύγχρονων πόλεων και φοβάμαι τους άλλους που πορεύονται με βήμα ανδρείκελου και παρωπίδες στα μάτια.
Κάτω από αφίσσες λεπρές, νόθες σημαίες κι εθνόσημα κίβδηλα στη δαγκάνα της σκουριάς, οι καιροφυλακτούντες μεταπράτες προετοιμάζουν τη νύχτα με μαχαίρι και ξεπαστρεμό.
Αφήσαμε την προετοιμασία του Αύριο λεία στα χέρια των φονιάδων.
Τώρα ακονίζουν τα κοφτερά μαχαίρια τους επάνω στα κορμιά μας. Την τρυφερή σάρκα παραδόσαμε των άπραγων παιδιών μας στ’ όργιο της σφαγής.
Κατόπιν βαδίσαμε στη ζούγκλα του αιιοτρόπαιου μέλλοντος με μνήμες ναρκοθετημένες, καταχωνιασμένες φωνές κι άπληστα βήματα.
Κι όμως ξέραμε τι σημαίνει το χτύπημα του κεφαλιού πάνω στον τοίχο. Το χάραγμα των νυχιών. Το ξεμασχάλιασμα των χεριών.
Το παρακινδυνευμένο περπάτημα δίπλα σε αυγά κροκοδείλων, τ’ άνεργα χέρια.
Η αλαζονία της εξουσίας, φλύκταινα και τροφείο οδύνης λαών που χάσαν τον προσανατολισμό τους σαν τρένα ξετροχιασμένα στη νύχτα.
Με χρησμούς κι επαγγελίες προφητικές μας είχαν προειδοποιήσει οι Νεκροί Ποιητές, πριν ολόγυμνους τους πετάξουν στο δρόμο.
Οι ματωμένες φωνές τους, πρόκες σε γλώσσες κωφαλάλων, ασβέστης σε πρόσωπα παλιάτσων.
Με τι λουλούδια να καλύψω τις ματωμένες πληγές σ’ αυτούς τους αιχμηρούς καιρούς που απόμεινε η Ποίηση γυμνή στην κυριαρχία του μίσους.
Το χυμένο αίμα γυαλίζει σαν ένα τσαμπί ροδίτης, ενοχή και στίγμα στο χάος της καθημερινής ρουτίνας του θανάτου.
Σχηματίζει συνθήματα ιερογλυφικά για τους ανθρωποφάγους της Νέας Μυθολογίας.
Ποια η αρχή και ποιο το τέλος...
Σκούρα κηλίδα το χτες, αγκαθωτό συρματόπλεγμα το
σήμερα, απαλλοτριωμένο το αύριο..
Η Πορεία των Λαών μέσο στο χρόνο, μια φλέβα σπασμένη ανάμεσα σε περιχαρακωμένα συμφέροντα και κέρδη.
Κυριαρχία και θάνατος οριοθετούν τα νέα σύνορα, ενώ ρίζες πανάρχαιες αποκόβονται βίαια.
Κρεματόρια και γενοκτονίες μονογράφουν τον όλεθρο και η θηριωδία παρωδεί την οδύνη τους στο δρόμο της φυγής χωρίς πατρίδα.
Πατρίδα, το πρόσωπό σου γέμισε ρωγμές, τύμβους σφαγών κι όλεθρο. Φάλαγγες πελιδνών σκιών διασχίζουν τα βουνά, νηστικοί και πένητες ακροβατούν στην αναλγησία των απεχθών καιρών.
Λειχήνα χιονιού στην παραφορά των άγριων ανέμων έχασα τη φωνή μου ασήμι ραγισμένο σε πηγάδι βαθύ κι άδεια πιθάρια.
Έχασα τα παιδιά μου ασπάλακες τρυφερούς κάτω από το χώμα. Τα τρυφερά κορμάκια τους γέμισαν ρωγμές πηλού κι οι πέτρες αιχμηρές τα τρυπούν, άσυλο νεκρών πουλιών.
Το φάσμα της πείνας στ’ ανάγλυφα κορμιά φυματικών πυγολαμπίδων λιγοστεύει το φως σε χιλιάδες μάτια.
Επαναφέρει τη δύσοσμη αποφορά του θανάτου.
Άγγελοι καταστροφής σαρκάζουν μ’ εποπτεία ηλεκτρονική.
Σε στοές λαβυρίνθων και φονικές λεωφόρους φυσούν άνεμοι εριστικοί κι ένας διχασμένος προβολέας αιχμαλωτίζει το φως σ’ όγκους μπετόν, εγκοπές δρόμων.
Σχήματα γεωγραφίας συνθέτουν η υγρασία κι η μούχλα στις διακλαδώσεις των φώτων και των λαμπερών διαφημίσεων.
Σύννεφα ραδιενεργού τέφρας συσκοτίζουν το φως τ’ ουρανού.
Υμνολογήστε την πυρίκαυστη δωρεά της αιθάλης των φλεγομένων πετρελαιοπηγών, την αφροδίαιτη μόλυνση των θαλασσών την απολιθωμένη φρίκη της πίσσας.
Το αβαφές πρόσωπο του πυρηνικού σκοταδιού κρύβει τον ήλιο σε νεκρότοπους ερημιάς κι επαναφέρει το δέος τ’ οδυνηρού τέλους.
Κι έρχονται οι Ινδιάνοι με πρόσωπα εγχάρακτα για τις Ιεροτελεστίες της Άνοιξης κι ο Αμαζόνιος καίγεται δέντρο πυρπολημένο μιας πατριδογνωσίας σαρκοβόρας με το δάχτυλο πίσω από την σκανδάλη.
Με το αθώο τους θάνατο επισημαίνουν την έναρξη της διαδικασίας για την Νέα Τάξη Πραγμάτων.
Κι η Ειρήνη, σημαία κουρελιασμένη ανεμίζει στο κοντάρι του Μεγάρου των Εθνών.
Μια φυσαρμόνικα ξεδοντιασμένη στο στόμα δίγνωμων πιστωτών.
Παγιδευμένη με το πρόσωπο φαγωμένο από τα ουρλιαχτά της μεσονύχτιας σειρήνας, ακινητεί αιμόφυρτη σε δεσμωτήρια και συρματοπλέγματα.
Πάω καλά;
Για την πόλη πάω καλά?
Όλοι εδώ μου απαντάν ευγενικά
και πρόθυμα
Ένας μουγγός, τρεις γέροι κουφοί,
ο σύλλογος ψευτών/λωποδυτών λίγο πιο κάτω
Σημάδια και φεγγάρια, τριζόνια και ξεράγκαθα
όλα μου δείχνουν
πόσο καλά πηγαίνω!
Άν κι εξακολουθώ και λίγο
να το σκέφτομαι
όσο πυκνώνουν
σύννεφα κι ανηφορικές στροφές,
η μια μετά την άλλη
ή (και κατ' άλλη έννοια) κατηφορικές
Πάω καλά?
Άραγε πάω καλά?
''Πάω καλά?'' ...μου απαντάνε,
''καλά ...καλά ...καλά...'',
ο επικείμενος γκρεμός
κι ο αντίλαλος παρέα...
Νέα Παμπλόνα
Κουράστηκα
τον κόσμο ολάκερο
να προσπαθώ ν’αλλάξω
Με θλίβει η οργή μου
με τρομάζει ο κυνισμός τους,
διάχυτο
πέπλο ομίχλης
που καλύπτει κάθε ίχνος
από τα βήματά μας
Οι μαζικές επαναστάσεις έχουν πεθάνει.
Το φάντασμά τους,
άυλη οπτασία,
μας διαπερνά,
δίχως να μας αγγίζει.
Στο glocal βιοκλίμα
των καιρών
ήρθε η ώρα
να σπείρουμε
μικροεπαναστάσεις που
ευδοκιμούν σε μικροκλίματα
και θρέφουν
τον παγκόσμιο δημοκρατικό ιστό.
Ελπίδες
με ωδίνες τοκετού
γεννιούνται
μικρές σιωπηλές καθημερινές ανατροπές
βαστούν τσουγκράνες φτυάρια λουλούδια φυτά χώμα λιπάσματα
μολύβια
στυλό
πένες
χαρτιά
τεφτέρια
υπολογιστές
εφημερίδες
και μικρόφωνα
απαγγέλουνκαταγγέλουνδαχτυλοδείχνουντραγουδούνχορεύουνομιλούν γράφουνζωγραφίζουνσκιτσάρουνγελοιογραφούνδιαδηλώνουνπροετοιμά
ζουν
την επικείμενη καταδίκη εκείνων
τολμούν
να
ελπίζουν
στην κρεμάλα
όλων όσοι
νίπτουν τας χείρας τους
οι θρασύδειλοι
που απεκδύονται τον ζουρλομανδύα των ευθυνών τους
μία ημέρα
που δεν θ’ αργήσει να’ρθει
θα τον φορέσουν δια της βίας
στα κάτεργα
παρήλθαν οι καιροί
που τα κάγκελα της φυλακής
ήταν για τους λεβέντες και
τα ομορφόπαιδα
Τώρα θ’ανοίξουν για
τους βαθυνεόπλουτους
λωπο-θύτες
που γέννησαν
και έθρεψαν
με τήν χυδαία τεμπέλικη πολιτική τους
στρατιές
νεόπτωχων
απελπισμένων
σε λίγο θα παρελαύνουν
έξω από τις βίλες
τις πισίνες
και τα εξοχικά τους
Ζήσε σαν το σκυλί
και αυτοκτόνησε μ’αξιοπρέπεια !
Και αν σας αφήσαμε
καιρό πολύ
να καβαλάτε τα όνειρά μας,
σε μια νέα Παμπλόνα
θα εξαπολύσουμε
ταύρους αφηνιασμένους
τις ζωές μας.