η ποίηση στην εποχή της

η ποίηση στην εποχή της
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βέρδη Καρίνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βέρδη Καρίνα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

ΑΙΘΕΡΕΣ (Καρίνα Βέρδη)

Από περιέργεια

Να δεις που φτάνει το άπειρο

Κι αν ο Θεός τσακίζει τις σελίδες του

Σε ό,τι λάθεψε

Αν είσαι εκτόπλασμα ή απλώς σε λίγωσε η ομορφιά

 βρήκες κάτι πιο επιστημονικό να μπερμπαντέψεις

 το «κλινικά νεκρός»

 

Πεζοδρομώντας τώρα στους αιθέρες

Η σκόνη φοράει ψηλοτάκουνα και καπνίζει ένα αστέρι

ΑΣΤΑΘΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ Ή ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΒΥΣΣΙΝΙ (Καρίνα Βέρδη)

Όταν νυχτώνει οι άνθρωποι ψάχνουν φωτεινά σημεία

Τα σήματα του αέρα επιστρατεύουν τα πουλιά

Μια ταμπέλα γίνεται για λίγο βυσσινί

                     Ώσπου να ανάψει καλά

Και να υποσχεθεί αποδημητικές συνέπειες

Καλώδια προσμονής και άκρα ζήση

Στην πεινασμένη σκέψη μου

Το ηλεκτρικό βυσσινί ένα ερωτηματικό

Σε ζεύξη

Με το κατοπτρικό είδωλό σου

Μήπως είσαι εσύ;

Μήπως ήρθες;

Ή άλλη μια νύχτα θα ξεψυχήσει

Γυρνώντας το κλειδί στην εξώπορτα


~Από τη συλλογή  Ηλεκτρικό βυσσινί, Όστρια, 2018~

Ενοχή

Βάλτωσε η νύχτα στις παρυφές της αγωνίας

Έτρεχε στην τσιμεντένια άσφαλτο
όλο και πιο γρήγορα
Βραδινός προπονούμενος
Με κατεβασμένο σκουφάκι στ΄ αυτιά
Κάτω απ΄το δέρμα του η ενοχή
γλίστραγε υγρή
Πέρασε ώρα
Το χαλασμένο φανάρι άναψε ένα κοραλλί που φωσφόριζε
Σιγά σιγά το έδαφος άρχισε να βουλιάζει
Πρώτα, αισθάνθηκε δάχτυλα να αγγίζουν τη φτέρνα του
Κοντοστάθηκε
Ξεγελάστηκε πως ήταν κράμπα
Όμως ήταν δάχτυλα
Τότε θυμήθηκε τη γάτα με τα λιωμένα έντερα
που σερνόταν στο δρόμο
όταν έπεσε πάνω της με τ΄αμάξι.

Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα

Η άσφαλτος λιώνοντας σε σπείρα τον τύλιξε
θάβοντάς τον μέσα.

Έπειτα έγινε ησυχία

Αναστάσιμες κορδελιάστρες

Αναστάσιμες κορδελιάστρες
Άπαχες
Λεπρές τύψεις προδοσίας
Ηδονικές , σαρδόνιες διακυμάνσεις
Ηθικής-παρανομίας.
Η γοητεία της περιγραφής έγκειται στο ότι δεν θέλεις να τελειώσει
Η αθηναϊκή βεγγέρα κι έτσι τραβάααει τραβάααει…
Ώσπου να ξημερώσει.
Δυστυχώς ,
Δεν υπάρχει άπειρο
Έρχεται πάντα το πρωί
Η καθημερινότητα σου τσακίζει τα κόκκαλα
Ενώ η νύχτα γεννιέται ώρα οχτώ και μέχρι να ξεφτίσει ,
Είναι μια μεγάλη ντίβα του πενταγράμμου
Που κάθε βράδυ γηράσκει
Αεί διδασκόμενη .

Αναγνώστες

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ekpoiisi@yahoo.gr

ποίηση στην εποχή της εκποίησης

ποίηση στην εποχή της εκποίησης