η ποίηση στην εποχή της

η ποίηση στην εποχή της

ΔΥΣΑΓΩΓΟΣ ΛΑΟΣ

Οταν θα λουλουδίσουνε οι παλάμες σου

και θάχεις θάρρος

Οταν θα σπιθοβολείς γαλάζιο

και δεν θα καταπίνεις ερημιά

Θέλω να στέκεις σαν ιστός

Στη μέση του Στρατώνα.

Να σε κοιτούν οι αμνήμονες

Κι εγώ να καμαρώνω.

Μην ξεχαστείς.

Καιρός του σπείρειν …

Καιρός του σπείρειν˙
πικρός κι επώδυνος καιρός˙
γλυκαίνει
από την προσμονή
της άνθισης και της καρποφορίας,
που γίνεται υπόσχεση καλής συγκομιδής.

Καιρός του θερίζειν˙
ίσως και πιο κουραστικός
ίσως και πιο επώδυνος
(θέρος,  τρύγος πόλεμος)
μα είναι γλυκιά η οδύνη του˙
γλυκαίνει απ’ τους καρπούς.

Όμως … εάν,
ενώ  να σπείρεις πόνεσες,
δε βρίσκεις να θερίσεις
ο πόνος είν’ αφόρητος,
κατάθλιψη η οδύνη ˙

κι ακόμη πιο αφόρητος εάν,
μετά το θερισμό
κλέφτες, ληστές, κατακτητές
αρπάξουν τη σοδιά σου˙
τότε…

γεννιέται  έκρηξη.  

ΤΟΥ ΚΑΛΥΒΙΟΥ ΟΥΡΑΝΟΣ

Γερμένος
δίπλα πλαγιαστά
στο σάπιο το καλύβι
ο τσίγκος
όπου έπαιξε την πρώτη αρμονία
στέγης
που νεροκρόταγε
και του φτωχού τιμούσε
του έρωτα το παιχνίδισμα
τα δάκρυα του πόνου
και κράταγε
τη ζεστασιά απ’ της φωτιάς τη γλώσσα
στα δρόλαπα
και στου χιονιά τις άσπρες κρύες μέρες
κι ούτε αντηλιά είναι απάνω του
η φεγγαριού ανταύγεια
κι ούτε αχνόθαμπη λαμπή
από ’σπερνή ηλιαχτίδα
απόμειναν
στα μακρινά να βλέπει στρατοκόπος
μόνο ρυτίδες
που ’χουνε στα χρόνια καφετίσει
και σχηματίζουν ποταμούς κατεβασιές μεγάλες
του χρόνου τους μαιανδρισμούς
και των καιρών το κρίμα.
Κι αντέχει
ακόμα το καρφί στο πληγωμένο ξύλο
και τον κρατάει
μισό στη γης στον ουρανό τον άλλον
λες και σταυρώθηκε κι αυτός
με τους καιρούς αντάμα
και κει τον μαστιγώνουνε αέρηδες και κρύα
κι όλο βροντάει
στην ερημιά κανένας δεν ακούει
μόν’ τα πουλάκια της αυγής
και της νυχτιάς τα μόσκια
και τ’ άγρια απ’ τα ζαβά τα λόγγια από τα πέρα
και το αστρί
το έσπερο τον βλέπει και στενάζει.
Βραδιές βραδιές
ένα πικρό παράπονο τον πιάνει
σαν αντιφέγγει απάνω του μοναχική σελήνη
σε φθινοπώρου ήσυχες μικρές δροσοσταλίδες
και λέει τραγούδι θλιβερό και παραπονεμένο.

Σαν ουρανός
τ’ ανθρώπινο το σκέπασα και τώρα
γυμνό το σπίτι
σκέλεθρο το δώμα της αγάπης
σκόνη το σκέριο της κυράς
και του παιδιού η κούνια
και η φιλόσοφη σχολή των γενεών το τζάκι
που μάθαινε η μια γενιά την άλλη να διαβαίνει
τις σκύλες
και τις χάρυβδες
τη μάθαινε να κτίζει
Άγιες Σοφιές
τη μάθαινε να κτίζει Παρθενώνες
πώς να τιμά το γέροντα αγάπη πως να σέβει
της αγκαλιάς
και τ’ ουρανού τη γονική την τίμια
αδελφωσύνη βλάμικη
με το αίμα πως να πλέκει
κι όπως προχώραε η χειμωνιά
ως καίγονταν το ξύλο
τη μάθαινε Ανάσταση Λαμπρής να περιμένει.

Κι ό,τι καλό
ό,τι άξιο
το σκέπαζα να στρέξει
και να διαβεί με το καλό καλήν αγαθωσύνη
του χρόνου
γέφυρο στενό φτωχού το τεθλιμμένο.

Μ’ άλλα αγαπάει ο άνθρωπος
κι ανηφοριές δε θέλει
που οδηγάν σε φωτεινά τ’ απείρου μονοπάτια.
Μόν’ αγαπάει
κατηφοριές και του χαμού τις στράτες 
το επίγειο 
το πρόσκαιρο
και το άκαιρο το πνεύμα.

Κι όταν τελειώνει το πικρό το θλιβερό τραγούδι
μέσα στη νύχτα
χάνεται
μαζί με φεγγάρι
Και κάπου κάπου
μόνο ο αχός από τ’ αερομαστίγι
στου λάγκαδου τα ξωτικά θυμίζει τα τελώνια
και στου χωριού
τ’ αντίπερα σαβανωμένα σπίτια
με το σοβά της κλειδαριάς κι αυλή της αξενίας
πως μες τη σκότη ερημιά
κάτι
απομένει
ακόμα
πρωτού κι αυτό το καταπιεί η γης η καταλύτρα.

" Ουρανοστεγασμένος "

πώς καίγεται ο λευκός καπνός
που καίει τη ζωή
πώς μεσ' από το μαύρο φως
σηκώνεσαι ψυχή

Τι φταίει και τούτος ο ουρανός
που θέλει να πετάξει

σε βάθρο πάνω σιωπηλός
ο ηττημένος νικητής
τη μοίρα που αποδέχτηκε
ζητά να την αλλάξει

Αγαπημένη

Αρραγές το μέτωπο που προβάλεις περήφανα
εν μέσω εκλεκτής πλην αγνώμονος ομήγυρης
ανεπαίσθητα ρυτιδιάζει εύθραυστο μοιάζει
καθώς το στρώμα λείας επιδερμίδας λιώνει
αργά κάτω από ασφυκτική θέρμη πίεσης…

Οι κόκκινες γραμμές των εύγλωττων χειλιών σου
αργοσβήνουν οδηγώντας σε καίριες διορθώσεις
οριοθέτησης θελκτικού πειθήνιου χαμόγελου
ανάσα κοφτή λαχανιασμένη από σωρεία λόγου
εκφερόμενος  ματαίως λόγω χαρακτηριστικής
μακάριας υπνηλίας απ’ την οποία βιαίως
σε ξυπνάει αρχέγονο αίμα απρόσκοπτης ροής
ενεργοποιώντας πεισματική αγωνιστική ροπή
προς διασφάλιση ταυτότητας κοινώς αποδεκτής
κλυδωνιζόμενη από παραχάραξη υπογείως
κινούμενης απαγωγής δια της άτοπου επαγωγής
ελεγχόμενη η ευστάθεια θέσεων προθέσεων
ευελπιστείς σε αφύπνιση τοποθετημένης
σε άμεσο μέλλον που συνεχώς ακυρώνεται
από διάθεση εθιστικής βολής λοβοτομής…

Αγαπημένη μου κοιτιέσαι σε ασημοσκαλισμένο
κάτοπτρο αντικρίζοντας καλλίπυγον καλλονή
παρελθοντικής κοπής ενώ προκλητικά αδιαφορείς
για την κυτταρίτιδα που συσσωρεύει η τάση
πιθηκισμού αμφίβολων μοντέλων εισαγωγής.

ΕΚΠΟΙΗΣΗ

Εκκωφαντική ένταση
χωρίς προλόγους,
ευτελής ανομβρία
με προκάτ επιλόγους,
φλυαρία κινήσεων
που δεν αγγίζουν την αφή,
αστυφιλία λέξεων
που θρυμματίζουν το φιλί,
οίνος της ευής
σε εκποίηση
μέσω πιστωτικής
ημιτελών αισθήσεων
κι ανένταχτων στιγμών.

ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ

Η χει­ρα­γώ­γηση της μνήμης,κρυφή σπουδή της ιστο­ρίας,
–εμπέ­δωση της δεσποτείας-,
και οι αυθαι­ρε­σίες της λογι­κής,  μονα­ξιά της συνείδησης.

Η επα­νά­ληψη των και­ρών φυγή, επι­τη­δευ­μένη παρα­δοχή,
–αυθορ­μη­τι­σμός της παρουσίας-,
και δοκη­σί­σοφη σιωπή οι στο­χα­σμοί και οι αναλύσεις.

Ανο­χύ­ρωτη, χθε­σινή η εποχή, κοι­νω­νία των προ­σω­πείων,
–ευσχη­μο­σύνη της ιδεολογίας-,
παραλ­λα­γές στην ενοχή, αλλο­τριώ­σεις και αδιέξοδα.

Προ­σω­πεία  οι ευαι­σθη­σίες, η απειλή και οι ανη­συ­χίες,
–ανα­γκαιό­τητα της αλληγορίας-,
η επί­κληση ανα­γκών και ήθους, η προ­ο­πτική και το δίκιο.

Προ­σω­πεία  η συνοχή, η πειθώ και οι ρητο­ρείες,
–μακα­ριό­τητα της σοφιστείας-,
οι ταγοί με τα ορά­ματα κι η ομή­γυρη με την ευσπλαχνία.

Ασή­κωτη η αίρεση κι ασπού­δα­στες οι επι­νο­ή­σεις,
–ανε­κλά­λη­τες της σοφίας-,
τρό­πος ζωής ο μιμη­τι­σμός και η συνέ­πεια προσωπεία.

Το όνειρο

Βγήκε ο ήλιος πάλι,
πονάει το κεφάλι,
ξενύχτησα να κλαίω,
 δεν ντρέπομαι… το λέω.

Χαμογελά η μέρα,
ας είναι και Δευτέρα.
Πολύβουο μελίσσι,
αχολογά η ζήση.

Γεμάτο τα γραφείο
και το λεωφορείο,
άτομα σαν κι εμένα,
με μάτια απελπισμένα.

Καρδιές  σαν κουμπαράδες,
δεν βγαίνουν οι παράδες,
να πάρει χρώμα ρόδινο,
το  όνειρο το επώδυνο.

Πές μας

Ποια Χείρα μας τραβά αόρατη ποια Μοίρα
μας βλαστήμηξε, άγαρμπα τόσους αιώνες
και σέρνει μας' απ' τα μαλλιά ένοχους με μια τύχη
αρρωστημένη-ανόθευτη και στις ελπίδες ''Στείρα''.
***
Ποιο Αστέρι δειλά φεγγοβολά το βήμα
μιας Χώρας που αποδέχτηκε τη Δύναμή Σου Ω καις μας!
μες τα σκοτάδια, ατρόμαχτη πορεύεται μια Φάρα...
που άκρη ως άκρη φύτευσε το σπόρο σου, Χριστέ μας!
***
Ποια φλέβα δεν διεκδίκησε τούτον το εξαίσιο αίμα,
που μόνο Εσένα φλέρταρε με νικημένο βλέμμα
κοίτα πως αγωνίζεται μονάχο μα με Πίστη
να μην βοά θρηνητικά μετά το σκότος-..μνήμα!
***
Ποια λύση, το γόρδιο δεσμό της μοναξιάς μας
θα λύσει τα αδιέξοδα-μέσα στη ''θλίψη'' δές μας
ο αέρας χρόνια που φυσά, μας καίει δε δροσίζει.
***
Πές μας, αν έχουν τελικά ''Πατρίδα'' οι χαρές μας...!

Όρθιος

Πού βρίσκει κανείς μέσα του την δύναμη να ξυπνά
όταν νιώθει πως καθόλου δύναμη δεν έχει;
Πώς αντέχει κανείς να αναπνέει για να ζει
Όταν ξέρει πως η ζωή του, αληθινή ζωή δεν είναι;
Το ένστικτο επιβίωσης και η περηφάνια
(η φύση και η ψυχή)
τσακιστήκανε
κομματιαστήκανε και σερβίρονται σε δόσεις
αυστηρές και μετρημένες
μη και ξεφύγουν στο ελάχιστο.
Να αγωνιάς να επιβιώσεις ως αύριο
για να μπορέσεις να αγωνιάς ξανά.
Να'σαι περήφανος για ξένα στέμματα
μήπως και μια σταλιά φως πάνω στους αντανακλάσει
φωτίζοντας και σένα
-πρόσχαρες και δανεικές στιγμές μεγαλείου
μόνο έτσι φωτίζονται όσοι ζούνε στην σκιά ενός αφέντη.
Μα επιβίωση σημαίνει να κοιτάει κανείς ψηλά
και μόνο τα αδάμαστα θηρία το κάνουνε αυτό.
Σε όσα ζουν με αλυσίδες στο λαιμό
το βάρος τους κρατάει το κεφάλι και το βλέμμα χαμηλά
ώστε μόνο το δρόμο που βαδίζουν να κοιτάνε
-το που πάνε δεν μπορούν
μόνο τον δρόμο που ο αφέντης τους το βάζει να βαδίζουν.
Μηχανικά, χωρίς πυγμή
και ένας κόσμος τριγύρω τους χαμένος
σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Και έτσι σαν να έχεις ξεχάσει ότι ζεις
το πεζοδρόμιο που περπατάς βαδίζεις
γιατί τις πιο βαριές του κόσμου αλυσίδες
με το μυαλό και όχι στο λαιμό τις έχεις.
Μόνο το βράδυ ίσως
αν το μυαλό σου απ'τη σκουριά  σάπιο δεν έχει μείνει
στο πυρετό να ψήνεσαι μπορεί
από τα θραύσματα παλιών ονείρων
-όσων παλιών και αληθινών κάποτε μέσα σου είχες.
Στης συνείδησης τα βάθη καρφωμένα παραμένουν
και σαν ασθένεια στο σώμα ρίγη φέρνουν
- η πιο ζωντανή στιγμή μες τη ζωή σου.
Μα εσύ δεν μιλάς, φοβάσαι
αδύναμος νιώθεις.
Στα πόδια του κουρνιάζεις προστασία να βρεις
και το βλέμμα στο τοίχο καρφωμένο κρατάς
την πελώρια σκιά του με φόβο, σιωπηλά κοιτάζεις.
Και αν τα μάτια σε αφήσει να υψώσεις
το κάνει να δεις από πάνω σου πόσο τεράστιος φαντάζει.

Η σκιά όμως αυτή που σε τρομάζει
φαίνεται τόσο αληθινή μα δεν υπάρχει.
Ένα μικρό κερί αν φωτίσει θα την σβήσει.
Και σαν ένας άνεμος δυνατός φυσήξει
-«αόρατος», «ανύπαρκτος» μα τόσο αληθινός
Φωτιά στων γύρω σου τα κεριά μπορεί να μεταφέρει
και πυρκαγιά να ανάψει.
Αν τις σκιές λοιπόν δεν φοβηθείς
αν προστασία απ'τον αφέντη δεν ζητάς
φύγε από τα πόδια του και από μακριά θα δεις
πως τελικά τεράστιος δεν είναι.
Και αν στο τέλος στα δικά σου πόδια σταθείς
θα δεις
πως όλοι οι άνθρωποι στο ίδιο ύψος στέκονται. 

Υποτροπιάζουμε στην ηδονή

Υποτροπιάζουμε στην ηδονή
για να αποδράσουμε από την επικράτεια της ανίας
ξυπόλητοι μπαίνουμε στον ευωδιαστό κήπο
των ολόδροσων καρπών
όπου η ψυχή μας αναθαρρεύει
λησμονεί τα εμπόδια του πόνου
Θα είμαστε πάντοτε αιχμάλωτοι της ομορφιάς
ακόμη και όταν η ομορφιά θα έχει σβήσει
και θα ζούμε απόθητοι στον άσχημο κόσμο

Είτε στο κρεβάτι ενός φτηνού ξενοδοχείου
είτε μέσα στο δάσος το πυκνό
είτε σε φέρετρο παριστάνοντας τους πεθαμένους
θα αναγυρεύουμε το μελαγχολικό φρούτο
της ζωώδους απόλαυσης,
το προπατορικό αμάρτημα,
την ιερόσυλη έκσταση των εραστών

" Έσχατη Αίσθηση "

τι άλλο να ζητήσεις
από τις πέντε αισθήσεις

ζήτα τις εφτά
ζήτα του Κόσμου τούτου
τ' απόκοσμα, τα έσχατα
να γίνουμε ενέργεια
να τρέχουμε στα πέρατα
να γίνουμε αγάπη
να γίνουμε φωτιά
να γίνουμε και θάλασσα
να βγάλουμε φτερά
και να πετάμε συντροφιά
στου ουρανού το χάρτη
να διασχίζουμε αγκαλιά
το κάθε τι που υπάρχει
να βγάλουμε και βράγχια
σε κάθε μας απύθμενο βυθό
να έχουμε παρέα και εχθρό
τα αλλοπρόσαλλά του βράχια
απέραντο γαλάζιο να σε πιω
του έρωτα σου τ' αλμυρό νερό
να γίνει οξυγόνο για να ζω
μια μαύρη δίνη στο κενό
να μας ρουφά και να μας σέρνει σε χορό
της ίριδας στροβιλισμό
να γίνουμε και όνειρο
ποτέ να μη ξυπνήσει
να γίνουμε Ανατολή
μα και συνάμα Δύση

ΕΚ-ΠΟΙΗΣΗ

Και κάπως έτσι κάνουμε ποίηση.
Αμήχανοι
όπως κάνει κύκλους κάποιος στο χαρτί
για να γεμίσει τον χρόνο τον κενό

Κάπως έτσι κάνουμε ποίηση.
Στριμωγμένοι
ανάμεσα σε λόγια ειπωμένα
και επιθυμίες ανείπωτες
Τυφλοί
σκαρφιζόμαστε φανοστάτες που τρεμοσβήνοντας
μας δείχνουνε τον δρόμο
τον εντός

Κάπως έτσι κάνουμε ποίηση.
Ντροπιασμένοι
σαν μια πράξη που μας ξέφυγε
και γράφουμε για να ζητήσουμε συγνώμη

Κάπως έτσι κάνουμε ποίηση.
Στα κλεφτά
όπως κοιτάζαμε μικροί κάτω απο τα φουστάνια της παραμάνας μας
σίγουροι πως εκεί κρύβεται ο κόσμος

Κάπως έτσι κάνουμε ποίηση.
Σαν εργάτες
σοβαροί και θλιμμένοι.
Κατεργαζόμαστε λέξεις
και τις χτυπάμε με σφυρί
όπως ο τσαγκάρης το δέρμα για να γίνει παπούτσι

Και ίσως για αυτό κάνουμε ποίηση
για να φτιάξουμε απο το δέρμα των φωνηέντων μας
γερά παπούτσια
μπας και μας περπατήσουνε
εκεί
που μόνο ένα “α” μπορεί να φτάσει.
-Τι φοβάσαι περισσότερο.....;
 
- Φοβάμαι αυτά που δε γνώρισα,
φοβάμαι αυτά που δε γνωρίζω,
είναι αυτά που μου δίνουν τη δύναμη να συνεχίζω.
 
Φοβόμουν τη ζωή, μα τη γνώρισα ... Δε την φοβάμαι πια
Φοβόμου τον έρωτα, μα τον γνώρισα.... Δε τον φοβάμαι πια
Φοβόμουν τον εαυτό μου, μα τον γνώρισαι κι ακόμη τον φοβάμαι...
Φοβάμαι πως θα εφησυχαστεί, θα ηρεμήσει, θ'αδρανήσει.
Θα γινει παθητικός, αποδέκτης δίχως κρίση...
Όχι γιατι μου 'χει δώσει τέτοια σημάδια αλλά
είναι απλά που τείνει ν'αντιγράφει και είναι 
το μόνο που έως τώρα δεν έχει αντιγράψει...
 
Φοβομουν το θάνατο μα ...το γνώρισα 
κι είμαι έτοιμος γι'αυτόν
είμαι έτοιμος για την επανένωση..
 
Βλέπεις.. μεγαλώνοντας ,
γέμισα με φόβους πολλούς 
που έσφιξαν το σάκο της ελευθερίας μου...
Επρεπε να κοπεί το σκοινί, έπρεπε να σπάσουν τα δεσμά!!
Κι έτσι κι έγινε και σαν αφελής Δον Κιχώτης
πολέμησα κάστρα κι αυτοκρατορίες 
Σκιές του παρελθόντος
κι 'ηρθε η ώρα της κατανόησης.... Ήρθε

Το Κράτος κι Εγώ


Το αναπολώ ταιριάζει με το συγχωρώ
Το αναζητώ δεν ταιριάζει με το λησμονώ
Το ερευνώ ταιριάζει με το ελευθερώνω
Και το επιζητώ με το ανανεώνω.


Όσο το θέλω ζητά στην ανάγκη
Για ταίρι
Κάποιο αγαπώ εγώ
Μα κείνο δεν με θέλει
Και δεν ξέρω πώς
Να ταιριάξω το ένα από τα δυό
Στο ζεύγος αυτό:

“πηρούνι-κουτάλι χωρίς μαχαίρι”

Ενίοτε στον ύπνο μου

Ενίοτε στον ύπνο μου ακούγονται σαλπίσματα
ακούγονται τύμπανα
ακούγονται κραυγές:
εγερθείτε οι κοιμώμενοι
εξεγερθείτε οι φοβισμένοι

κι αίφνης ξεχύνονται κατά κύματα άσπρα πουλιά
ζυγιάζονται ανάερα
βουτούν
θρηνούν το αίμα των αθώων
ολολύζουν τα σφαγμένα παιδιά
δημιουργούν ιδεογράμματα
θέτουν πανάρχαια ερωτήματα:
τι είναι αλήθεια;
τι είναι ψεύδος;

και τότε φλέγονται οι χρησμοί
φλέγονται οι ξεχασμένοι κώδικες
σπηλιές κατακρημνίζονται
λιώνουν οι σταλακτίτες που έπηξε η σιωπή

οι σκέψεις εκπορθούν τα τείχη του χαμένου χρόνου.

ΤΟ ΑΥΡΙΟ

Τα 'μαθες;
το αύριο συνελήφθη 
και κρατείται σε μυστική τοποθεσία.
Ήτανε λέει αστάθμητος παράγοντας
και οι αστάθμητοι παράγοντες απαγορεύονται.
Ακόμη και το σήμερα θεωρείται ύποπτο
γιατί μας θυμίζει πως υπάρχουμε και έχουμε ανάγκες
και αυτό δε μπορεί να τραβήξει μακρυά.

Τα πλήθη παρακολουθούνε τις ειδήσεις,
ακίνητες φιγούρες μπροστά σε αεικίνητες διαφημίσεις.
υποκείμενα του παραλογισμού της εξουσίας
και είναι άξιο απορίας, το πως προκύπτει λογική
μέσα από μια παράλογη διαδικασία.
Το μέλλον είναι φιλέτο,
το γδέρνουν και το τεμαχίζουνε, το κρεμάνε σε τσιγκέλια.
Ο καθένας μπορεί να το αγοράσει
αρκεί να διαθέτει το απαιτούμενο ποσόν.
Η γή προχωράει με δεκανίκι
και ήτανε βαριά απώλεια η κάθε νίκη,
τα επίχειρα είναι πρό των πυλών των αδυνάτων και των δυνατών
και καμμιά πλευρά το τρόπαιο δεν θα κρατήσει.
Κάθε βήμα από δω κι εμπρός
μια τραγωδία που περιμένει στη γωνία
της αντίστροφης μέτρησης αρπακτικό,
υποθαλπόμενο απ’ το κενό που κουβαλάει η καρδιά μας.
Όμως, το αύριο εμφανίσθηκε ξανά
με φόρο προστιθέμενης αξίας και αφαιρούμενης αξιοπιστίας
Περιπλέοντες το επίτευγμα έκθαμβοι
δεν παρατηρήσαμε πως το αύριο δεν είχε πόδια ούτε χέρια.
Κουφοί και άλαλοι υποτιθέμενοι θεματοφύλακες
ολοκληρώσανε την πραγματογνωμοσύνη τους
Επισφαλής ο χρόνος της ανάπτυξης,
καλοθρεμμένος ο ρυθμός, αποθεωμένη η ταχύτητα
Έκτακτη είδηση:
το αύριο τόσκασε αλλά δεν επέστρεψε σε μας
πήρε μια οποιαδήποτε κατεύθυνση
κι όπου το βγάλει.
……………………………………………………………….
Ακούγονται πυροβολισμοί
πιθανόν εντοπίστηκε από τις αρχές
και θα προσαχθεί σε δίκη
σε έναν σκουπιδότοπο σαν ραδιοϊσότοπο
που εξετράπη της αποστολής του
ενώ αμειβότανε αδρά να κάνει τα μάτια του στραβά
-κατόπιν υποδείξεως.
Κατηγορείται ο,τι κινείται,
ο,τι πετάει, ο,τι κολυμπάει,
ό,τι ονειρεύεται.

Αναγνώστες

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ekpoiisi@yahoo.gr

ποίηση στην εποχή της εκποίησης

ποίηση στην εποχή της εκποίησης