η ποίηση στην εποχή της

η ποίηση στην εποχή της

Το κουκούτσι

Πέφτει απ’ το δέντρο ο καρπός,

σαπίζει

Μα εγώ στο κουκούτσι έκρυψα

όσα θησαύρισα

στους δύσκολους καιρούς

τα περιφρονημένα,

τα αιρετικά

Τα ανυπότακτα σε θεούς και εξουσίες

Και να ξέρεις πως το κουκούτσι

Που οι άλλοι πέταξαν

μετά το φαγοπότι

Εγώ το κρατώ ακόμα

Τρυφερά το νανουρίζω σαν μωρό

Ξέροντας

Πως ζηλότυπα φυλάει το μυστικό

της αναγέννησης

ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ

Τα στενά σοκάκια τα μικρά δρομάκια

μοιάζουν ταπεινά μοιάζουν παιδάκια

το φως του ήλιου θαρρείς δεν τα φωτίζει

η μπόρα της βροχής θαρρείς πως δεν τ’αγγίζει


κι όμως νοιώθεις ελεύθερος στις μεγάλες λεωφόρους

ο κόσμος όλος σου ανήκει χωρίς δικούς του όρους

ξένος όμως είσαι με άγνωστους ανθρώπους

κρύα η ψυχή σου με άδικους τους κόπους…


νησάκια ή χωριά μεγάλες πολιτείες

αγάπες στην καρδιά ή λυκοφιλίες

εσύ θα επιλέξεις το δρόμο που θα πάρεις

κι όπου σε πάει τράβηξε μπορείς και να ρισκάρεις…


όλη η γη στηρίζεται στα δυο μικρά σου χέρια

ότι πολύ αγάπησες δυο κοφτερά μαχαίρια

κι αν στο χορό σου βήματα έκανες με λάθη

εσύ απλά συνέχισε αντέχεις κι άλλα πάθη


κάθισε φίλε στο άδειο τραπέζι μαζί μας

και μη ξεχνάς πως τελικά οι ουρανοί είναι δικοί μας !!!

Συναλλαγή

Δεν σταματάς

να περιμένεις,

συνεχώς,

να εμφανιστείς

και να χαθείς ξανά—

όμως παραμένεις

άπιαστο χρέος.


Είσαι μικρά ασήμαντα

χαρτιά που τύπωσαν

οι άνθρωποι

και διέλυσαν

τον κόσμο.

Όμως δεν φταις.

Είσαι κατασκευή—

μία απάτη.


Σε έχουν αγγίξει

χιλιάδες χέρια

με υπολογισμένη αξία

μικρότερη

απ’τη δική σου.

Τα αποτυπώματα τους

ξεραμένα στο λίπος σου

σε κάνουν πιο βρώμικο.


Το ένα χέρι

σε τσαλακώνει

συνειδητά,

το άλλο με πίεση

σε σιδερώνει

πάνω στην τσέπη

της καρδιάς του.


Το τρίτο σε ξεχνά,

μέχρι να σε ξαναβρεί

ξαφνικά μ’ένα χαμόγελο,

καταχωνιασμένο.


Όλα, τουλάχιστον μία φορά,

σε έχουν αποκρύψει—

μυστικό ντροπιασμένο.



Φαντάζεσαι τη γη

χωρίς εσένα;

Όλοι ελεύθεροι, ίσοι.

Εργασία θα ήταν η σωτηρία

του κόσμου.

Αμοιβή θα ήταν η σωτηρία

του κόσμου.

Εσύ, κάτι άλλο—


θα μύριζες κι εσύ

σαν το λουλούδι.

Θα έμπαινες στη γη

χωρίς κορώνες, μαστίγιο ή λουρί—

με μάτια όμως

να φέγγουν

στους αιώνες.


Αλλά είσαι

απλώς ένα χαρτί

μες στο παιχνίδι,

μία κουκίδα ψηφιακή

μες στον αέρα

της οθόνης—

που σκοτώνεις

απ΄την πείνα

κάθε μέρα,

30.000

παιδιά

ενός κόσμου

κάθε μέρα,


30.000.


Ήρθε η ώρα.

Πιάσε το ψαλίδι.

Τεμάχισε όλα τα κομμάτια του κακού

που σ’έχουν κατασκευάσει.


Μπες στο κλουβί


Έξω αμέτρητες φορές

το δρόμο σου θα χάνεις

θα σέρνεσαι στις αγορές

τιμές, στολές, πληγές θ’ αλλάζεις

θα ψάχνεις πάντα μιαν επιστροφή,

όλο σφαλιάρες, ενοχές, ματαιώσεις

ασ’ τις δηλώσεις

και μπες στο κλουβί.



Χίλιοι κίνδυνοι κάθε στιγμή

δίχτυα πονηρά και μονοπάτια πλάνα

σου χιμούν οι αγωνίες κι η οργή

καθώς σε ουρανοξύστες αεροπλάνα

είναι μια κόλαση

το λέει κι η τηλεόραση

πάρτο απόφαση

και μπες στο κλουβί.



Κλείσου σε σύνορα, σε σχήματα, ιδέες

σε γραφεία, σε θαλάμους και στοές

να μην ακούγονται εκείνες οι φωνές

απ’ το γνωστό παλιό, το πιο βαθύ κελί,

πρόσωπα κλούβια κι αυταπάτες σβήσε

ξέχασες, μέσα ή έξω από τα κάγκελα είσαι

στην πόλη του τρόμου, ντύσου τη σιωπή

τα χείλη σου δώσμου και μπες στο κλουβί.



Παραιτήσου, μη ρωτάς το γιατί

πώς θες ελεύθερη ζωή

με μια σκλάβα ψυχή;

Θα ‘ναι όπως μέσα στη μήτρα γλυκά

σαν το δασάκι που παίξαμε παιδιά

και ναι, θα ‘μαστε πάλι μαζί

πάρε το χάπι

θα σε κάνει σατράπη

και μπες στο κλουβί.

Άηχο Ντέφι

Γιορτής πιτσιρικάδων

έκθαμβα βλέμματα

δεν επαρκούν

ν' αρχίσει ο χορός

Το ντέφι άηχο

σα μουσκεμένο

ο Φοίβος χωρίς καλύβα

ο αρκουδιάρης χωρίς τελετή

Κρεμαστό το ραβδί

εκπεσόντων αυτοκρατόρων

σκήπτρο

στις λάσπες πεταμένο

μπρός στο μουσούδι

του κτήνους

Αρκούδα θλιβερή

με της μαϊμούς την πλάτη

έστω και έτσι Δώσε

την τελευταία παράσταση

για του κτήνους τη μοίρα

των δασών γενίτσαρος

της πόλης θιασώτης

προσμένει το πρόσταγμα

σαν κάποιους άλλους

πριν από χρόνια

να Εγερθεί βελάζοντας

φωνή να βγάλει

σκοπεύοντας τ' άστρα.

Βάση

Η τόση λαχτάρα μου

και το βάσανο

να σε περιμένω

συγκρίνονται μόνο

με την άγρια χαρά που με πιάνει

σα σκέφτομαι

να μην είμαι εδώ

όταν θα έρθεις.

Εκ του πονηρού

Δεν θέλω πια, ν’ ακούσω άλλο τραγούδι,

που να μιλάει γι’ αγάπες σου παλιές,

που σε αφήσανε φτωχό και ορφανούλι

και τη καρδούλα σου γεμάτη από πληγές.


Δεν θέλω πια, ν’ ακούσω άλλο τραγούδι,

που να μιλάει για επαναστάτες ποιητές,

μα που τους πιάσανε στο τέλος οι κακούργοι

και τους δικάσανε οι μαύροι δικαστές.


Γιατί είναι ύποπτα όλα τούτα τα στιχάκια

και σου γεμίζουνε τη γκλάβα με λογάκια,

που εκπορεύονται από σκοτεινές πηγές,

γι’ αυτό και γω σου λέω μη τα λες.


Μη μου πουλάς μπλουζάκι Τσε Γκεβάρα,

ούτε και Χέντριξ στη διαπασών,

πάψε να οδύρεσαι για όσους τους τρελάναν,

με paranoid και pink floyd το the wall.


Δε θέλω πια ν’ ακούσω άλλο τραγούδι,

που να μιλάει για καημούς και συμφορές,

ότι μας φτύσαν και μας κλέψανε τ’ αρκούδι

κι’ ότι σκοτώσαν τον παππού με μαχαιριές।


Οι παλιοί κονταρομάχοι

Έτριξαν οι σάπιες γρίλιες

άνοιξαν τα παράθυρα

Καρφώθηκε το φως

μαχαίρι

στης σκοτεινιάς το σκέλεθρο

Και συνήχθησαν πρόσωπα

πολλά

τυλιγμένα στης μνήμης

τα οθόνια,

με τα μονοπάτια της αγωνίας

στα μαγουλά τους χαρακιές

Άνοιξαν δορυάλωτοι

οι θησαυρισμένοι πόθοι

στο σεπτό σκήνωμα της αγνότητας

μολύνοντας τους άσπιλους

και τους αφελείς

Κι’ ήρθαν πανέμορφοι

ανεμίζοντας τα λάβαρά τους

ενδεδυμένοι την αστραπή

και την ελπίδα

Να προχωρήσουμε όλοι μαζί

οι ηττημένοι προς τη νίκη

θρυμματισμένοι, ιδεολάγνοι

με τα μαχαίρια της προδοσίας

στην πλάτη καρφωμένα

Κι’ ήρθαν μαζεύοντας

τα χρυσά άχυρα του Γαλαξία μας

Στήνοντας χρυσές θημωνιές

με το θησαυρισμένο ήθος

για τις δύσκολες μέρες

του κατακλυσμού

Και νάτοι τώρα

καθώς σπαθίζουν τους ορίζοντες

οι πρώτοι κεραυνοί

Μάχονται τους ανεμόμυλους

οι ιππότες

στις βουνοκορφές των οριζόντων

Νάτοι, ακαταμάχητοι

οι παλιοί κονταρομάχοι, κάθε βράδυ

περιφέρονται στο Σύνταγμα

με τα πράσινα λέιζερ στα χέρια

το σκοτάδι να σκιαμαχούν

Πικρή γενιά (25)

Έγινε το πάτωμα ωκεανός

Κάποιοι βούτηξαν, κολύμπησαν... μα θυμήθηκαν το βάθος

και πνίγηκαν

Άλλοι έθεσαν διορίες, πέσαν τα στοιχήματα,

μπήκαν τα λάφυρα στα χέρια,

μα οι αγωνιστές δεν ξαναβγήκαν

Οι πιο πολλοί στριμώχτηκαν στις άκρες του δωματίου να σωθούν

και το πρόσωπο από πάνω καθρέφτισαν

Όσο για μένα

ξέχασα τι είχε συμβεί, ξάπλωσα στο πάτωμα,

όνειρα βουλιαγμένων

με έθρεψαν

και στις άλλες όχθες με ξέπλευσαν


Το κουκούτσι

Πέφτει απ’ το δέντρο ο καρπός,

σαπίζει

Μα εγώ στο κουκούτσι έκρυψα

όσα θησαύρισα

στους δύσκολους καιρούς

τα περιφρονημένα,

τα αιρετικά

Τα ανυπότακτα σε θεούς και εξουσίες

Και να ξέρεις πως το κουκούτσι

Που οι άλλοι πέταξαν

μετά το φαγοπότι

Εγώ το κρατώ ακόμα

Τρυφερά το νανουρίζω σαν μωρό

Ξέροντας

Πως ζηλότυπα φυλάει το μυστικό

της αναγέννησης

ΑΔΟΛΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΟ

Των διοδίων βάλανε τα τσιμεντένια χτένια

για να μαζεύουν τα ευρώ (τσιμπούρια ασημένια).


Γι’ αυτό αν θέλεις φίλε μου δρόμο προς την Ιθάκη

προτίμησε καλύτερα να πας από τη Θράκη.


Θα ήταν λάθος σου να πας από την Κορινθία

γιατί εκεί σε καρτερεί η ληστοσυμμορία


των εργολάβων, υπουργών, γαμπρών τε και κουμπάρων

απομεινάρια έξοχα Σελτζούκων και Αβάρων.


Υπάλληλοι Εταιρειών γίναν οι τροχονόμοι

και γράφουν για παράβαση των γαϊδουριών τη βρώμη


που έσπειρες και μάζεψες και στη Βουλή πηγαίνεις

να τη χαρούν οι πιο καλοί όνοι της οικουμένης.


Μ’ αντίς να ψάχνεις έρημε να πας ξανά Ιθάκη

γιατί δεν κάνεις δεύτερο καζίνο στο Λουτράκι;


Μπράβοι να σε φυλάγουνε, μπράβοι να σ’ οδηγούνε

και στα διόδια σαν περνάς όλοι να προσκυνούνε;


Γίνε σου λέω υπουργός, γίνε αητός στη μίζα

και πάρε ρεύμα όσο θες απ’ της Βουλής την πρίζα.


Κάμε ωσάν του Ρέππα μας γαϊδουρινή κεφάλα

και γίνε σαν του Γιώργου μας του Δ.Ν.Τ. κουφάλα


που βρίσκουν βρώμη και σανό όπου και αν θα παν,

που φυλακή για χάρη τους βάζουν και το Στρος Καν.


Τον δεκατετρασύλλαβο, τραγουδιστή, ν’ αφήσεις

κι ένα καλάσνικωφ καλό αμέσως να γεμίσεις


με δεκαπεντασύλλαβο, αν θες να πας Ιθάκη.

Τους δρόμους τους ελληνικούς τους κλείνουνε οι δράκοι.


Εκτός και μετενσαρκωθείς σε γύπα ή κοράκι,

ή πεζοπόρος βγεις ξανά στους δρόμους με δισάκι…


Ω τι κακό να σταματούν τους Έλληνες πολίτες

και κλήσεις να τους δίνουνε θρασύδειλοι λεχρίτες.


Ω τι κακό να μην μπορείς άφραγκος να γυρίζεις

όπως ο Ήλιος, το πουλί, το φίδι· να μυρίζεις


της λευτεριάς τον άνεμο αρώματα γεμάτο.

Πώς φέρανε τη χώρα μας ως των σκατών τον πάτο;


Κάμετε τόπο αγάμητα των μουλαριών αιδοία

βιάζομαι σα να ήμουνα σε υπουργών κηδεία.


Κάμετε τόπο δεν μπορώ την τόση την αηδία,

της άγριας μέντας βιάζομαι να βρω την ευωδία.


Βιάζομαι να βρεθώ ξανά στων αστεριών το δρόμο

όπου ποτέ δεν συναντάς Σελτζούκων τροχονόμο.


Αναγνώστες

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ekpoiisi@yahoo.gr

ποίηση στην εποχή της εκποίησης

ποίηση στην εποχή της εκποίησης