η ποίηση στην εποχή της

η ποίηση στην εποχή της

ΟΛΑ ΛΑΘΟΣ ΙΙΙ

Όλα λάθος ευτυχώς,

γιατί έτσι κατάλαβα,

παράδεισος και κόλαση,

είναι, μια πόρτα.

Θα βηματίζω απ’ έξω

και θα σε θυμάμαι

και μετά το πάντα,

φωτολουσμένη σαν κλάμα.

Ο λογαριασμός στην τράπεζα

της λήθης

παραμένει χρεωστικός,

παρενεβλήθει, ξέρεις,

των καταθέσεων μνήμης,

ως αχρεωστήτως καταβληθείσα,

η θλίψη.

Παρακαλώ μην κουνάτε

το τραπέζι μου,

κατρακυλούν τα γράμματα

και θα τα κάνω,

πάλι,

όλα λάθος.


Όταν ξεθολώνω,
με γεμίζει ψυχρό φώς,
ο ήλιος.
Υψηλή ανάλυση.

Πάλι θα βουλιάξω,

σαν στρόβιλος από άμμο.
Η κλεψύδρα μου.

Με το κεφάλι κάτω

ή με τα πόδια πάνω,
όσο είμαι όρθιος.
Θ' αδειάζω.

Έχω ξεχάσει να απλώνω.

Γιατί δεν έχει παύσεις ο χρόνος;

Μα ο χώρος

είναι σώμα,
είναι άμμος.

Χίλιοι κόκκοι,

όλοι είμαι εγώ,
ένας,
χίλιοι.



Μια σταγόνα νερό
Των θλιμένων θαλασσών

Απόμεινε στο αλαττισμένο κορμί

Της γοργόνας και ο περσινός καθρέπτης

Κομμάτιασε τα μισόγυμνα κορμιά...

...
Αποκαμωμένα από ένα τρελό πάρτυ
Στο τέλος σπρώχνανε το πτώμα

Εξω στο δρόμο


υπνοσόφι


καθε αυγη

γεννιεσαι

φρεσκος

καινουργιος

δινεσαι

στις υποθεσεις

ως τη νεα νυχτα

που γερακος

κουρασμενος

αφηνεις

τον υπνο-κουκουλι

να ανανεωνει

τη συνδρομη σου

στην προσωπικη σου

αιωνιοτητα

--------------

--------------

Σαν Κρυμμένος Σκορπιός

Τυλίγουμε με το σκοτάδι της νύχτας τις μέρες που χάθηκαν,

επιβιώνουμε στη σκιά της συνηθισμένης ζωής,

ταξιδεύουμε σε άγνωστες πόλεις αναζητώντας μια υπόγεια «έξοδο κινδύνου».

Τριγυρίζουμε στις άδειες πλατείες, τα κέντρα πληροφορίας,

τις διόδους διαφυγής… Κρυμμένοι από την κυβέρνηση

και τα mass media σε κολεκτίβες ψηφιακής κουλτούρας,

ηλεκτρονικά ηχοτοπία και ψηφίδες εξεγερσιακής θεωρίας…

Ανακατεύουμε αμφεταμίνες με αλκοόλ,

έκσταση με τροπικά κοχύλια,

l.s.d. με ανεκπλήρωτες ελπίδες

και μεξικάνικη μαριχουάνα με τα ξεχασμένα παιδικά μας όνειρα,

δημιουργώντας τους μύθους της μελλοντικής αντικουλτούρας…

Διωγμένοι… Καταδιωγμένοι στις παρυφές του δυτικού πολιτισμού

προσπαθούμε να θυμηθούμε

τα παλιά ριζώματα, τις ξεχασμένες ιστορίες, τις αρχαίες μας ήττες,

εκείνους που χάθηκαν και κρεμάστηκαν και βασανίστηκαν

από βασιλιάδες, φεουδάρχες, αυλοκόλακες, αποικιοκράτες,

πρωθυπουργούς και κυβερνήτες

μες στους αιώνες…

Ταξιδεύουμε στην ράχη ενός τοξικού ερπετού

που γλιστράει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στα χνάρια της ιστορίας.

Γενοκτονίες τραντάζουν τους εφιάλτες μας

καθώς κυλάνε μπροστά από τα μάτια μας

παραμεθόριες συγκρούσεις, επιθέσεις αυτοκτονίας,

εξαφανίσεις, απαγωγές, φυλακίσεις,

μαζικές δολοφονίες αμάχων πληθυσμών από κρατικούς στρατούς,

πόλεμοι θρησκειών, επεμβάσεις ειρηνιστικών στρατευμάτων.

Ταξιδεύουμε σε μολυσμένα ποτάμια, σε επικίνδυνα χημικά απόβλητα

ραδιενεργές ζώνες, στρατιωτικοποιημένες υπεραγορές,

αστυνομευμένες περιοχές, καμένα δάση,

μολυσμένες λίμνες, νεκρές αγροτικές καλλιέργειες

Τα πνευμόνια πονάνε στο σκοτάδι από αγωνία

και ο δηλητηριώδης άνεμος της ανάπτυξης σκοτώνει

τις ελπίδες των ανθρώπων της Γης…

Ταξιδεύουμε στην ράχη της ιστορίας σαν χιλιάδες κρυμμένοι σκορπιοί

καθώς η ιστορία παλεύει με απεγνωσμένες κινήσεις

να συρθεί προς την σιωπή του απείρου.

Μια αμυδρή υπόκωφη ιαχή σκοτώνει τον υπάρχοντα κόσμο

και γεννά νέους κόσμους

Πράκτορες του Χάους,

δηλητηριώδεις προφήτες της γενικευμένης πυράκτωσης,

βάζοντας σε πράξη τις πιο τερατώδεις δράσεις ανυπακοής

δοκιμάζουμε σε χιλιάδες σημεία

τις αντοχές του χάρτη πληροφορίας των εξουσιών.

Επανατοποθετώντας με διαφορετικούς όρους

τον άνθρωπο στο πνεύμα της μηχανής

εκμεταλλευόμαστε τις δυνάμεις παραγωγής για χάρη της καταστροφής,

της αδράνειας, της αντίδρασης, της ξεκάθαρης άρνησης

Προσμένουμε κρυμμένοι στις σκιές όπως ο δολοφόνος ή ο κλέφτης,

καραδοκούμε τις στιγμές που ο μέσος άνθρωπος θα εφεύρει ξανά

τους τέλειους τρόπους

για να κατασπαράξει τους κυβερνήτες της δικιάς του εποχής

Ηλεκτρισμένες γιορτές και συγκρούσεις με τη αστυνομία,

καταστροφές καταστημάτων και καμένα αυτοκίνητα,

καταλήψεις κυβερνητικών κτιρίων και δημόσιων χώρων

στέλνουν προς όλους το σήμα μιας ευχής και μιας δυνατότητας.

Καθώς η θάλασσα ξερνάει πετρέλαιο και λιωμένους πάγους,

καθώς τα παιδιά ουρλιάζουν πεινασμένα

στις παρυφές του γνωστού μας κόσμου,

καθώς οι πυροβολισμοί του στρατού κατοχής ακούγονται μες στο σκοτάδι,

και η αεροπορία του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής βομβαρδίζει το Αφγανιστάν,

την Υεμένη, το Κανταχάρ, τη Βασόρα, τη Γάζα, την Τεχεράνη,

καραδοκούμε κρυμμένοι στις μαζικές εξεγέρσεις και τις σιωπηλές διαμαρτυρίες

γνωστοί ανάμεσα σε αγνώστους στις βίαιες διαδηλώσεις,

μελαγχολικοί αρνητές της κυρίαρχης κουλτούρας, της μαζικής εκπαίδευσης

και της βιομηχανίας διασκέδασης,

οργισμένα παιδιά ενός κόσμου που ταξιδεύει στην άβυσσο

Καθώς η τυφλή υπακοή γεννάει ανισότητα

και η σκέψη του τρόμου της επιβίωσης γεννά την ανάγκη για ασφάλεια,

τα κανάλια της καπιταλιστικής προπαγάνδας

εμπορεύονται ψευδαισθήσεις στα συνηθισμένα μικροαστικά διαμερίσματα…

Καθώς τα εκλογικά αποτελέσματα,

οι εμπορικές στατιστικές,

οι κοινωνικές μελέτες

και οι οικονομικές προβλέψεις βεβαιώνουν την ανυπαρξία μας

εμφανιζόμαστε ξαφνικά σαν καταιγίδα,

σαν κεραυνός που χτυπάει την Γη απ’ το διάστημα

και εξαφανιζόμαστε ξανά περιπλανώμενοι,

χαμένοι μέσα στην έκσταση των στιγμών, την αυτοστοχαστική ενατένιση,

τις ερωτικές ιστορίες, τα καινούργια σχέδια νυχτερινών επιθέσεων

και τους δαιδάλους της υπόγειας κουλτούρας

Ταξιδεύουμε σαν κρυμμένος σκορπιός στην ράχη ενός τοξικού ερπετού

που γλιστράει με ιλιγγιώδη ταχύτητα

στα γεγονότα, τις κραυγές, τις εμμονές, τις δόξες και τις αποτυχίες

του ανθρώπινου κόσμου…

Οθόνες, μόντεμ, μόνιτορ, ενισχυτές,

συχνοτικοί λογάριθμοι, τυπωμένες σελίδες,

ψηφιακές συνδέσεις, ψηφίδες σκέψης, καλωδιακές συνιστώσες,

συναρτήσεις του απείρου, χαοτικές συνευρέσεις, μαθηματικά της αντίδρασης,

θεωρίες αντιδογματικών εξεγερμένων

δηλητηριάζουν τον υπάρχοντα κόσμο

με επικίνδυνους ιούς από τα σώματα χιλιάδων ερωτευμένων ανθρώπων

λυσσασμένων για Ζωή και Ελευθερία

Κάνουμε τα γυμνά σώματα μας

σελίδες λευκές για να ζωγραφίσουν τα παιδιά την Ιστορία του κόσμου

Το δηλητηριασμένο φλεγόμενο σώμα μας

γεννά το κεραυνό που θα κάψει τις αρχαίες μας πόλεις,

σελίδες λευκές για να ζωγραφίσουν τα παιδιά την Ιστορία του κόσμου.


Τάσος Σαγρής/ Κενό Δίκτυο
http://voidnetwork.blogspot.com


Καράβι ορθόπλωρο η ζωή μου

Καράβι ορθόπλωρο η ζωή μου

τη ρότα του στα πέλαγα γυρεύει,

με πρίμα ή όρτσα τον καιρό,

κάτω από λιόφωτους ουρανούς

ή αντάρες και ομίχλες σκοτεινές .

Ορθή στη γέφυρα

τ’ αστέρι ψάχνω

το δρόμο να μου δείξει,

όταν και στο κομπάσο μου

δεν έχω εμπιστοσύνη.

Και ταξιδεύω

και περνώ,

θάλασσες και λιμάνια,

κι ανθρώπους μύριους συναντώ,

μα το ίδιο πάντα ψάχνω,

τ’ αστέρι,

είν’ ο Πολικός, είν’ ο Σταυρός του Νότου;

Σιέται το καραβόσκαρο,

τα κύματα παλεύει

κι αν τις μπουνάτσες συναντά,

γαλήνια αρμενίζει.

Και στον απέραντο ουρανό,

της ξαστεριάς τις νύχτες

και μες τα μύρια τ’ άστρα του,

Πλειάδες, ΄Αρκτοι, Άλτάϊρ,

Διόσκουροι και Ανδρομέδα,

τ’ αστέρι, το μυριόφωτο,

ξεχωριστό απ’ τ’ άλλα,

που μόνο αυτό τη ρότα μου

σωστά θε να μου δείξει,

τ’ αστέρι,

τ’ αργυρόφωτο,

που την ψυχή φωτίζει

και ρίχνει το φως του άπλετο και δίνει

χρώμα στη ζωή,

νόημα στο ταξίδι.

Τ’ αστέρι αυτό κατάφερα

στο σύμπαν να εντοπίσω.

Ένα μέσα στα άπειρα

γι αυτό μου πήρε χρόνο.

Τ’ αστέρι μου το βρήκα !!



Σε είδα να στέκεις σκυφτή θλιμένη, μοναχή

Ξέρεις η πόλη απ’ την ανία της μετακόμισε απόψε στο απέναντι
οικόπεδο φοβούμενη πως οι δυο σηματοδότης - εραστές
θα τη δολοφονήσουν.
κι εγώ που στέκω στη μέση του φωταγωγού
...ακούγοντας το δελτίο καιρού των δώδεκα
φοράω το βαρύ πανωφόρι μου
και σκαρφαλώνοντας πάνω στη νύχτα
αναζητώ το κορμί σου
στο ανελέητο χειρουργείο των ΕΠΟΧΩΝ


Χορευεις χορευεις με το κιτρινο φορεμα
στη ραχη της θαλασσας

και σαν πεταλουδα απο μακρια ρουφας
τον ανθο της πικροδαφνης

Εκει που επεσα να κοιμηθω και σε ονειρευτηκα.
Χορευεις χορευεις με το κοκκινο φορεμα
και πενθος στο μανικι.

Εισαι φλεγομενη οπτασια πανω σε καικι πορφυρο
που μεταφερει εξεγερση και λιγα λειψανα
αποκ
...αιδια
του ερωτα που πυρπολεις καθε τετοια μερα...

Θα γελάμε

Θα γελάμε τότε

με ό,τι πιστεύουμε τώρα.

Τα τέρατα που μας πολιορκούν

θα στέκουν κούφια, ανύπαρκτα.

Θα γελάμε με κατανόηση και συμπάθεια

κι η ανωτερότητά μας θα χορεύει

με μια υποψία σκαρφαλωμένη στον ώμο της.

Θα γελάμε με συναίσθηση και χαρά

μα μέχρι τότε θα κλάψουμε.

Θα κλάψουμε να ξεπλύνουμε

και να ξεπλυθούμε

κι άλλοι από τις νυχιές των διπλανών τους

σε τούτο το πηγάδι μέσα στοιβαγμένοι

άλλοι από το ποδοπάτημα των από πάνω τους

άλλοι από μάχες με τέρατα υπαρκτά,

με το αίμα μας θα θρέψουμε

τα ροδοκόκκινα χείλη που θα γελάνε,

θα γελάνε παίρνοντας το αίμα μας πίσω.

Τα γέλια θ’ αντηχούν στους αιώνες

και στους γαλαξίες.

Μα ως τότε ένα νομίζω είναι

που θα μας κρατήσει,

η ευγένεια,

τώρα που όλα διαλύονται

ας ανακαλύψουμε την ευγένειά μας

γιατί χωρίς αυτή δεν είναι

καθόλου σίγουρο το αν κάποτε

θα μπορούμε να γελάμε.

Κι ας πάψουμε να είμαστε αναίτια ευγενικοί.

Αν θέλουμε να είμαστε αληθινά ευγενείς.


http://alexisdaras.blogspot.com/


Τύχη, πού μ’ έριξες

σαν φύλλο γκρίζος να σαπίζω

το πλαστικό φορώντας,τον καπνό

καταπίνοντας;

Εδώ θα σωριαστούν τα πάντα με πάταγο

και θ’ανεβεί

σκόνη πυκνή και τρόμος.

Τα χρόνια γύρω μου πεσμένα μπρούμητα.

Περνώ.

Βελάζουν οι εφημερίδες.

Λαός ευνούχος που τραυλίζει.

Ο μέγας

νταβατζής ευλογεί.

Κοπάδια υπουργών υπαλλήλων

αλαφιασμένα

στη Βουλή στην TV στα μπαλκόνια.

Οι κουδούνες αχούν στο λαιμό τους.

Θα μπώ να σπάσω κόκκαλα να σπάσω

το κρύσταλλο της αδιαφορίας.Στα γυαλιά

θα βάλω να χορέψει ξυπόλητος

ο μέγας χορογράφος της απάτης

της στρούγκας κλειδοκράτορας

ο άρχων

κυματιστής της πλαστικής σημαίας.

Βουβάσου πλήθος μόρτηδων αργών λιμοκοντόρων.

Θ’ακούσεις τη φωνή την καθαρή

το τίμιο σφυρί στην καμπάνα.

Ερχεται η ώρα

σιμώνουν τα βήματα αργά

στη άσφαλτο γδούπος.

Θα καρφωθεί του πανικού η σφήνα

στα μάτια των νηφάλιων.

Τότε

δε θά’χει δρόμο

για διαπραγματεύσεις

δεν θα μου κατεβάσεις στοιχεία κι αριθμούς

με ράδια και τηλεοράσεις

δεν θα με ρίξεις.

Αν το βαστάς

θα βγάλεις το σακκάκι σου

και θά’ρθεις

σαν άντρες να χτυπηθούμε.


ΟΙ ΕΚΒΙΑΣΤΕΣ

Τότε τίναξαν όλες τις ήττες απο πάνω τους

τσαλαπάτησαν τα χρόνια που σέρνονταν χωρίς γεγονότα

είπαν: αυτό δεν είναι ζωή

και κατέβασαν τους διακόπτες.

Η πόλη παρέλυσε απο διαδηλώσεις.

Πήγαν και βρήκαν αυτούς που δεν ήταν σίγουροι

τους άλλους που βούλιαζαν απο καιρό στ’απόνερα του σπιτιού τους.

Οι νεότεροι δεν ήθελαν και πολλές εξηγήσεις.

Συμφώνησαν οτι πρέπει να γίνουν πλέον εκβιαστές.

Ν’αρχίσουν να θέτουν όρους.

Τα μάτια του μάγου

Είσαι στα χάη προσκεκλημένος

με την παντιέρα σου λιτή

με τις πατούσες σου γεμάτες ψηφίδες

αρκείσαι στους δρόμους του κέντρου

νότες στις διαχωριστικές γραμμές

πεντάγραμμο βίας

καυτός σαν κάρβουνο

αναμμένος στον άνεμο

φεύγεις και ανάβεις φωτιές

στις ξέρες των ματιών

Αχ έρωτα πιάσε ένα αστέρι,

φώτισε τα σκοτεινά σου λόγια

αφού στα σπάργανα μιας νύχτας,

στο έλεος των αστεριών

γυρίζεις την άποψη σου για μένα.

Αύριο πάλι εικόνα θα κοιτάς

να αρπάξεις απ’ τα λιβάδια

της πόλης

με τα μάτια του μάγου να σε κοιτούν


Κυριάκης Βασίλης
http://www.youtube.com/albarouak

Μάρτυρας

Φεγγάρι, ολόγιομο

πάνω απ’ την κληματαριά

ανταύγειες ασημένιες

που κάνουν τις ρόγες

διάφανες

σαν το αυγό του φιδιού

και εσύ

ο σπόρος που έμεινε

κλεισμένος

και δένδρο ποτέ

δεν θα γενεί.

Υπάρχεις

αλλά δεν ζεις,

βλέπεις

αλλά δεν ακούς,

εμάς τους διχασμένους

που ούτε ακούμε

ούτε βλέπουμε

το βλέμμα των εφήβων

που με χρυσές ακτίνες

χτίζει αλλού

τα όνειρα για το μέλλον!

Ο τόπος μας

πανάρχαια ευλογημένος

λερώνεται με αίμα

μικρών ελαφιών

που η γνωστή –άγνωστη

ύαινα

σκίζει αδιάφορα

σαν ποταπός βρυκόλακας

που ακόμα δεν αποφάσισε

να παλέψει

το σκοτάδι μέσα του!

Πού το σκοτάδι;

σφαίρα το τρυπά!

στοχεύει τον ήλιο

ματιών ονειροπόλων,

ξοφλάει το δάνειο

για ελπίδα και για φως,

για αξίες και αρχές

που πάντα έδινε η Ελλάδα!

μα τι μπελάς,

αυτά τα μικρά παιδιά

να μην ξεχνούν

τη φωτιά του Προμηθέα!



Δεν θέλω μέλλον και ναρκωτικές ελπίδες

τώρα

να σκάσουν τώρα οι μπόμπες στα κρανία

η γλυκιά

μάνα φωτιά να καταφάει τα κουρέλια τον

φυματικόν αέρα τα γυαλιστερά

αυτοκίνητα

τώρα

το φοβερό νερό να παρασύρει

τούτη τη χώρα προς τη θάλασσα.

Λαμπιόνια αναβοσβήνουν πλήκτρα

ακούγονται

οι έφηβες λέξεις μαραθήκαν

απο τα στόματα των ανθρώπων

βγαίνουνε μόνο κέρματα φυσαλίδες αριθμοί.

Δωμάτια διάδρομοι πάλι δωμάτια γραφεία

φως που μυρίζει φορμόλη.

Χόρτασα λόγια κι άλλα λόγια

συσκέψεις εισηγήσεις αυτοκριτικές

οι μεγάλοι ηγέτες που σήμερα χειροκροτούμε κι αύριο θ’αναθεματίζουμε χόρτασα.

Θέλω να δω την πτώση των μεγάλων κρατών

ισοπεδωμένα τα γιγάντια εργοστάσια όπλων.

Ωρα μεγάλη που θα

μουδιάσει το χαμόγελο στα χείλη των εμπόρων

θα φανούν οι σκελετοί των μεγάλων σπιτιών οι πισίνες

θα ξεραθούν

οι δρόμοι πάλι θα γεμίσουν σιωπηλούς

εκατομμύρια σιωπηλούς

σαν έκρηξη.

Πόλεμος,

ναι Σκοτεινέ

πατήρ πάντων πόλεμος.

Κάθε μέρα #2

Αλείφουν τις πόλεις με ατσάλι

και δεν μιλάς αναθεματισμένη συνείδηση

ενθύμιο από ιστορίες το μετέωρο βήμα της επιλογής .

όμως δεν φοβάμαι

κοιτά μόνο κλαιω

ακουμπώντας

στα μουχλιασμένα περβάζια της ανατολής

άκουω τη γη που ζει

χορεύει στον χτύπο της βροχής

νιώθω εξιλεωμένος

άθεος αθάνατος

ο χρόνος πρέζα ,

ψάχνουν να τον βρουν.

τα παιδιά απ’ τις πόρτες

μαζεύω τις λέξεις από την άσφαλτο

τρέχω στις τέχνες των τοίχων

φωτιά στο ποτήρι

ένα τσιγάρο γεμάτο ιδέες

κι εσύ καρδιά μου

βαδίζεις με τα άγρια πιάνα

στην γη του αχαλίνωτου κέρδους

εξέγερση οι ανάγκες που έρχονται

Αναγνώστες

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ

ekpoiisi@yahoo.gr

ποίηση στην εποχή της εκποίησης

ποίηση στην εποχή της εκποίησης