ποίηση στην εποχή της
εκποίησης

                                           Βλέπεις   ματάκια   απορημένα.                                           Ματάκια αθώα,   φοβισ...

Πριν πέσει η άσφαλτος σ’ αυτή τη γειτονιά είχε δυο δένδρα όπου κούρνιαζαν πουλιά με πέτρες παίζαμε, με χώματα, με σβώλους κι ήτα...

Στις κατηφόρες, ψέματα γεννούν οι μασκαράδες, για να δώσουν παράταση στις ηδονές. Και εύκολες απολαύσεις  στοχάζονται στα παζάρι...

Οι άριστοι αρίστοις αεί συναγελάζονται. Των   αρίστων   τα   έργα θαυμαστά εισί. Τους αρίστους οφείλομεν επαινείν.                     ...

Εκείνη τη νύχτα, τη νύχτα της λειτουργίας και ανάτασης των ψυχών, της υμνωδίας και σαγήνης των μακαρισμών, που αναμετριόμασταν με το χρό...

Εγώ, ο « κλώθει σαυτόν » άπλειστος ποιητής ιδρύω την εκκλησία των Αχράντων Συνειρμών κυρήττω μετά αναστεναγμών και ενίοτε  βδελυγμώ...

Νύχτα γιατί δε μου μιλάς πού είναι η γλύκα σου πού είναι η έξαψη το βήμα τ' αλαφρό το μυρωμένο απόγεμα νύχτα καρδιά μου πού...

Χινοπωριά. Μολυβδωτή σκέπασε η αντάρα γυμνή απόκρημνη κορφή ψηλά στον ουρανό μουντόχρωμη στη δίψα της η παλιακιά η σάρα σκούρα τα φ...

Γιατί υπάρχουν βράδια που δεν χωράνε και κάποιες μέρες απλά δεν τσουλάνε... και οι αναμνήσεις δεν φτουράνε... Η υπεροχή ενός παρανοϊκού μ...

Πεπεισμένος και σηκωτός. Ανασαίνω ακόμα απέναντι στο γυαλί. Που με ενώνει με τα γεγονότα. Της χαρακωμένης ελευθερίας μας. Κρύος, οικείος, γ...

Νύχτα βαθιά κι αυτοί πλούσιοι σε ώρες πάμπλουτοι σε στιγμές άοπλοι οπλίτες ζουν κι εορτάζουν στην κάμαρα με τα σπιθίσματα....

Εντελώς αναμενόμενη η πορεία που χρόνια στήνεις με καταστροφολογίας εμμονή σε σενάρια που η συλλογική μανία μορφοποιεί αλόγιστα κατα...

Πριν γεννηθώ κατοίκησα Σε ένα φωτεινό νεφέλωμα Εκεί προετοιμάστηκε Η έλευση μου στο κόσμο Το χέρι κράτησα της αστραπής Έτσι που πύρ...

Είμαι εκεί που θέλω να είμαι, είμαι μ' αυτόν που θέλω πολύ. Είναι ο κόσμος τόσο μεγάλος και είμαστε εμείς τόσο μικροί. Είναι...

Κατεβαίνω στα υπόγεια των ματιών σου μες στα δόντια μου ο φακός –τριγύρω πλήθη οι σκιές, όλες ριγούν…   σαν παραμύθι λίγο – λίγο γίνομ...

Τι πρέπει να δώσεις ως τίμημα εδώ; Δείγματα ευφυΐας ή βάρη της συνείδησης; Αβάσταχτο το κόστος και απαγορευτικό. Τι χάνεται στο ε...

Κομμάτια λες είναι οι στιγμές μας που εσύ μονάχη τα κολλάς... και χάνονται οι ενοχές μας σε δυό στιγμές μόνο χαράς πρωί περνάει ...

Μου αρέσουν αυτοί οι κήποι. Οι αυτόνομοι. Κήρυξαν την ανεξαρτησία τους μα νοιώθεις παρόντα τα ίχνη ενός τινός απόντος.  Κι εγώ είμαι ...

Ερχόμαστε απ’ τις θηλές τ’ ουρανού κι απ’ της τελείας την πιο απόμακρη άκρη με τη μορφή που κανείς δε φαντάζεται άοπλοι δίχως σ...