ποίηση στην εποχή της εκποίησης

Έλα

2012-03-09T20:53:00.001+02:00

Έλα ψυχή μου να πάρουμε τους δρόμους

Ούτως ή άλλως δεν οδηγούν πουθενά

Δίχως αγωνία ότι θα ‘ρθει ας δεχτούμε

Ότι να χαθεί μπορεί

Ότι να βρεθεί μπορεί

Δεν είναι για μας

Δικό μας δεν είναι

Έλα ψυχή μου

Αυτή η μέρα είναι ακόμα νωπή

Δεν μας ξέχασε ο ήλιος

Ας σηκώσουμε τα μάτια πάλι

πάνω απ’ τα κτήρια, τους δρόμους, τους ανθρώπους

Να κοιτάξουμε τον ουρανό

Έλα ψυχή μου

Υπομονή, περίμενε

2012-03-08T13:15:00.003+02:00

Ναι… περίμενε…

Περίμενε μ’ υπομονή

περίμενε και επίμενε…

περίμενε κι ετοίμαζε αυτό που περιμένεις…

μην περιμένεις άπραγος…

δεν έρχονται από μόνα τους

αυτά που λαχταρούμε.

Άσκησε πνεύμα και ψυχή

γύμνασε το κορμί σου

απόβαλε μικροπρέπειες, μικροφιλοδοξίες,

εγωισμούς ανούσιους και ατομικισμό,

να γίνει το εγώ εμείς να ‘χουμε αλληλεγγύη.

Έχε ινδιάνου το αυτί και άκουσε

τα βήματα,

τους υποχθόνιους ήχους˙

καιρό τώρα ταράζουνε την όμορφη καλντέρα.

Ετοιμάσου για την έλευση …

να μη βρεθούμε

ανέτοιμοι σαν τις μωρές παρθένες.

Ιδού ο Νυμφίος έρχεται …

έρχεται σαν την Άνοιξη

έρχεται σαν ανάσταση να φέρει λυτρωμό

και χρειάζεται εγρήγορση μήπως και δεν τον δούμε.

Κι αν δεν προλάβεις να χαρείς

τον ερχομό της Άνοιξης …

κέρδος σου η προσπάθεια,

κέρδος σου το ταξίδι˙

ένα ταξίδι άξιο για να το ταξιδέψεις.

Τ' ΑΓΓΟΥΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

2012-03-07T14:52:00.005+02:00

Η συνάντησή μας έγινε τυχαία

Η εξέταση των ούρων ήτανε μοιραία.

Γιατρός εσύ, ασθενής εγώ

Κομπάρσοι στο ίδιο σίριαλ θαρρώ.

Σκλήρυνση από τη μια

Διαβήτης η άλλη η θηλειά

Φαίνεται πως το σύμπαν μας κυνηγά.

Γιατρέ, κάτσε φρόνιμα γιατί

Ο Φρόυντ και ο Γιάλομ σε αμφισβητεί.

Όνειρο δε θυμάμαι με τίποτα εγώ

Γι'αυτό σου λέω: τον κακό σου τον καιρό.

Στα σχέδιά σου βλέπω μόνο τ'αγγούρια της ζωής

ή μήπως το αμφισβητείς;

Γι'αυτό σου λέω δεν πάει άλλο

Κάνε τουρσί τ'αγγούρι το μεγάλο.

Όχι, το μήνυμα δεν είναι σεξουαλικό

αν και πολύ θα το 'θελες θαρρώ.

Τ'αγγούρια όμως της ζωής τ'αληθινά μεγάλα

Είναι γιατρέ μου άλλο πράμα!

ΔΙΟΔΙΩΝ ΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ (Ποίημα βλάσφημο και τρομοκρατικό)

2012-03-04T20:32:00.001+02:00

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι του Ρέππα η κεφάλα

να βρίσκεται μακράν και ούτε στάλα

να μην γευτείς απ’ το θανάσιμο φαρμάκι

που βγάζει η δοντίσια του η κουφάλα.

(Είναι αυτός που σε τροχαίες παραβάσεις

μετέτρεψε ιδέες κι αντιστάσεις

πολιτικές· για να μη γίνουν φανερά

οι μίζες κ’ οι κλοπές των ημετέρων,

υπογραφές και συμφωνίες με σκατά

όλων των καταχθόνιων γαστέρων).

Και μουλαριού σαν ανταμώσεις το αιδοίον

(Διοικητής Τροχαίας!!!) μην τρομάξεις

προσπέρασέ το σα σπυρί γεμάτο πύον

και μη γυρίσεις ούτε καν να το κοιτάξεις.

Στρέψε αλλού το πρόσωπό σου με αηδία

σα να βρισκόσουνα στου Ρέππα την κηδεία.

Όταν δεν είν’ ο άλλος μερακλής,

ασίκης, πουτσαράς, και είναι μόνο

κουραδομηχανή, τι καρτερείς;

Αληθινά, τι προσδοκάς απόνα κώλο;

Θα σου μιλήσει με σκατά κι όχι με λόγια.

Όχι, ποτέ από τούτα τα λαμόγια

μην περιμένεις ν’ ακουστούνε τα αδρά

ελληνικά ενός Ανδρούτσου ή Νοταρά,

ενός Κολοκοτρώνη ή ακόμα

οι θεϊκές βλαστήμιες απ’ το στόμα

ενός Καραϊσκάκη. Μόνο κόμμα

ξέρουν αυτοί, οι γλείφτες, γιοί της Ύβρης,

οι κουρδιστές αυτές χάρτινες τίγρεις.

Όμως αυτό καλά στο νου σας βάλετε

και κάθε φόβο απ’ την καρδιά για πάντα βγάλετε:

Τέτοιους νενέκους σαν το Ρέππα ή το Σκοταίο

ποτέ σάς εγγυώμαι δεν θα βρείτε

αν όλοι σας οι άξιοι ενωθείτε.

Όπως θα κάναν Βελουχιώτης με Φερραίο

με Τσε Γκεβάρα, μ’ Αντιγόνη κι Οδυσσέα,

με Γιάννη Ρίτσο και με Γκάτσο απ’ την Ασέα.

Τέτοιους ποτέ σάς εγγυώμαι δεν θα βρείτε

αν όλοι οι ανδρείοι ενωθείτε.

Κλήσεις ποτέ σας δεν θα λάβετε ούτε πρόστιμο

δεν θα τολμήσουν να ζητήσουν να πληρώσετε.

Θα ’χετε δόξα εν λαώ και ήμαρ νόστιμο

και ούτε καν θα χρειαστεί να τους μπουντζώξετε.

Oργή

2012-03-02T00:02:00.001+02:00

Να γράψεις λέει ποιήματα

να εκφράσεις συναισθήματα…

Nα γράψεις λέει στίχους,

στίχους που να ‘χουνε ρυθμό

να ‘χουν ωραία λόγια…

Όμως, όταν το είναι σου

ως τα ακραία κύτταρα

το πλημμυρίζει η οργή…

Όταν πατάνε στο λαιμό

ντόπιοι και ξένοι κλέφτες

έναν ολόκληρο λαό,

που τίποτα δεν έφταιξε,

και θέλουν να τον πνίξουνε

μη χάσουνε τα κέρδη…

μονάχα άναρθρες κραυγές

βγάζουν τα σωθικά σου και…

το μόνο πιο ποιητικό

που αρθρώνεται στα χείλη

είν’ η σπουδαία ρήση

εκείνου του αθυρόστομου

του γιου της καλογριάς

«στο μπούτζο μου» τα κέρδη τους,

ή η σκληρή η διαταγή του Γέρου του Μοριά,

«τσεκούρι πάρτε και φωτιά για τους προσκυνημένους»

Θέλω να χάσω τον Έλεγχο σε υπέροχα χέρια

2012-02-27T22:18:00.005+02:00

Αταλάντη φίλα με

κι απ' τα μαλλιά σου

ας κυλήσουνε

πανάλαφρα τα ρόδια

Κατηφορίζουν τώρα

τις τρυφερές καμπύλες των μαστών σου

τις παιδικές τσουλήθρες

που γλιστρούν

ως τον αφρό της θάλασσας

Δυο ρόδια πάμικρα

θα σταθούν στις άκρες των γκρεμών σου

ανατριχιάζοντας

στο χάϊδεμα δικέφαλων ανέμων

ανατριχιάζοντας

στο ύψος της ερωτικής μου παραζάλης

που βλέπει τον πιο πρόθυμο εαυτό μου

μ' ένα βήμα να συντρίβεται

πλάι στο κομματιασμένο του πηδάλιο

Σκάει το τελευταίο ρόδι

εκεί όπου ριγεί

το χνούδι

των υποσχέσεων

ακύμαντης κοιλιάς

Ένας ένας οι σπόροι του

επί μακρόν

αναπηδούν

στη δύκογχη

στη γάργαρη πηγή σου

Άκουσέ με

2012-02-24T18:48:00.006+02:00

Σήκω και κοίτα, έξω από το παράθυρο.
Βάλε το μαντήλι, στο λαιμό σου.
Σπάσε το τζάμι και φώναξε:
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, σ’αγαπώ

Στους δρόμους βρέχει
Και ενώ είναι σκοτάδι,
Το ουράνιο τόξο έχει βγεί.

Ελευθέρωσε τους σκλάβους
και ενώ θα σπάς τις λάμπες,
ρίξε μια κουβέρτα απάνω σου
και φώναξε:
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, σ’αγαπώ

Κοίταξε τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες,
Με τον βαθύ ρομαντισμό
Και μπες, στην ομίχλη,
Των ελπιδοφόρων, ονείρων σου.

Περπατάς και ο νους σου, είναι ταξιδιώτης.
Ταχύτητα φωτός απέκτησες, ενώ είσαι ακόμα εδώ.
Άκου τις ψαλμωδίες, του υποσυνειδήτου,
Στολίσου με λουλούδια
Και φώναξε:
Σ’αγαπώ, σ’αγαπώ, σ’αγαπώ

ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ

2012-02-23T12:54:00.001+02:00

Μόλις νυχτώσει οχυρώνομαι.
Κλείνω τις πόρτες και σημαίνω προσκλητήριο.
Καλώ όλα τα κομμάτια μου,
κάθε τεμάχιο που σκόρπισα
τις ώρες που περάσαν.

(Είναι τα κομμάτια που άφησα
σε φευγαλέες χειραψίες.
Σε κλεφτά χάδια ή φιλιά.
Σε υποσχέσεις που δε θα κρατηθούν.
Σε υποχωρήσεις που στάθηκε αδύνατο ν΄ αποφύγω).

Πόσο θα τόθελα να κρατηθώ.
έτσι για λίγο να σκεφτώ μονάχος
και διαλέγοντας να δοθώ όλόκληρος
στον άξιο στόχο.
Σα σφαίρα να συγκεντρωθώ
και να πέσω απάνω του,
σαν αητός που ανακάλυψε το θήραμά του.

Κι όχι σε ώρες της νύχτας πεντάρφανες
ν΄αθροίζω τ΄ αναρίθμητα κομμάτια μου μ' απόγνωση,
μόνο και μόνο για να βρεθώ επιτέλους ολόκληρος
σε άλλο ένα μου ποίημα.

ΑΝΑΖΗΤΗΣΕΙΣ

2012-02-22T18:47:00.000+02:00

Νοσταλγός της αρχής ότι ένα κακό δεν κρατά για πάντα
αναζητώ τι είναι αυτό που κάνω σωστά χωρίς να το ξέρω . . .
Νοσταλγός της νεότητας σαν αυτή από μόνη της να τροφοδοτεί
με ορό τη σκέψη σταγόνα, σταγόνα ευτυχίας αναζητώ το σφάλμα …
Νοσταλγός της κορυφής μεγάλων και σπουδαίων ίσως εισπράξω
την περιφρόνηση των ήδη ισχυρών …..
το γόητρο δεν αποτελεί κίνητρο ευημερίας
Νοσταλγός των όσων διένυσαν εποχές γεμίζοντάς τες σοφία
αναζητώ το μέτρο αφού δεν είναι και πολύ σοφό να είσαι
σοφότερος από όσο χρειάζεται …..
Νοσταλγός των νόμων και ενίοτε των ηθικών αναζητώ τη δύναμη
να νικήσω τα πάθη, να γίνω πλούσιος όταν θα είμαι απλά πλήρης …

Νοσταλγός …. Γιατί μ’ αρέσει αυτή η λέξη αφού από μόνη της
δηλώνει παρελθόν ? όμως η ζωή μια άλλη όμορφη λέξη απεικονίζει
αντίθετα μια δυναμική μέλλοντος που ……..ψάχνω , ακόμα
ψάχνω … πώς να μην καταρρεύσει σε μια στιγμή !!!

Η Άνοιξη καίγεται στα οδοφράγματα

2012-02-19T12:44:00.001+02:00

Ας ήταν κεραυνός

που βρόντηξε μες την καταιγίδα

Ας ήταν απλώς το καρδιοχτύπι μου

Σημασία έχουν τα νύχια

του αρπακτικού

Τα νύχια που μπήχτηκαν

στη σάρκα μου

και μ’ όργωσαν σαν άγονο χωράφι

Μες την αντάρα σταμάτησε ο ρήτορας

κι η συνέλευση έτρεξε

προς τον υπόγειο σταθμό

καταπίνοντας θειάφι και πιπερόσκονη

ίσως ήταν ο φωσφόρος

που έβαλε φωτιά στα συνθήματα

κι’ έφτυσε βήχοντας ο ρήτορας

το χαλίκι της ορθοφωνίας

Ίσως να ήταν και η Ιστορία

που ‘βαλε φωτιά στα οδοφράγματα

Ας ξεφυσάνε τα πνευμόνια αίμα

Ας βγαίνουν απ’ τη θολούρα

καρχαρίες σιδερόφρακτοι

Ας πέφτουν στο μπουλούκι οι γλάροι

Όπως πάντα

μετά το πρώτο ξάφνιασμα

ο φόβος δραπετεύει

κι’ έρχεται κεραύνια

η ταξική πάλη

να πυρπολεί τα όνειρα

στις γειτονιές των πόθων

Γι αυτό, όσο κι’ αν γεράσαμε

φυλάμε μες στις τσέπες μας

δυο χελωνόδερμες χειροβομβίδες

Κι ένας επίμονος κορυδαλλός

στο στήθος μας φωνάζει:

«κάτω η εκμετάλλευση»,

«ισότητα κι ελευθερία»

Κι αν έχει δίκιο η Ιστορία

Άκαυτη βάτος είναι η Άνοιξη,

που καίγεται στα οδοφράγματα

των λεωφόρων

2012-02-18T18:04:00.001+02:00

που πας (;) με το μαλακό καπέλο στραβά, τη χαλαρή γραβάτα στο άσπρο πουκάμισο
που πας (;) με το τσιγάρο στα υγρά χείλη και τις λουστραρισμένες μπότες
να τρίζουν
που πας (;) με το περίστροφο κρυμμένο στο σακάκι
ως πάντα εξαίσια υπεροπτικός
κι υπέροχα αλαζόνας
μοιραίος άνδρας
ενός "ούτου" πέπρωται
όταν ανοίξεις την εξώπορτα θα συναντήσεις κάγκελα, θα απαντήσεις τοίχους
όπως σίγουρα θα κατάλαβες
ω ναι, αγάπη μου
το
σπίτι
είναι
από
παντού
κτισμένο!!!!.

Θάλασσά μου

2012-02-16T12:54:00.003+02:00

Όταν ο ήλιος χαϊδεύει
τον ορίζοντα του σώματός σου
και ο αέρας στον ύπνο
στο ημίφως των αμμόλοφων
λίγο πριν έρθει το σκοτάδι
λικνίζει και σε προστατεύει
σου ψιθυρίζω
υποσχέσεις σειρήνων
κήπων υποσχέσεις

Θάλασσά μου ...

όταν η ημέρα φοράει
το βαθύ μαύρο της νύχτας
Ω! Θάλασσά μου τότε
νεκρώνουνε οι λέξεις
αφρός και αλάτι γίνομαι

όταν ο ήχος σου
μέσα μου κολυμπά
ακούω ιστορίες
των ναυτικών και των ψαράδων
να υμνούν τη μαγική ομορφιά σου

τη νύχτα η αμμουδιά
καταφύγιο ονείρων ψευδαισθήσεων
από πείνα και λήθη καταφύγιο
μα σαν ξημερώνει
όταν ο ήλιος αρχίζει να χαϊδεύει
τα κουρασμένα κύματα σου
κοπάδια καβουριών
τα σπλάχνα σου υφαίνουν
Ω! Θάλασσά μου τότε
παλλόμενη σκιές φωτός
τραγούδι γίνεσαι
ψαριών και γλάρων τραγούδι
με ελπίδας στίχους

και τότε
η ευτυχία μου γεννάται
χύνεται μέσα μου
αίμα κόκκινο
υμνεί τις φλέβες μου
την ψυχή μου

Θάλασσά μου...

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ

2012-02-15T12:20:00.001+02:00

Άλτ ! τις ει ?? Είμαι ο κύριος Σήμερα !!
Καλημέρα κύριε Σήμερα … Η συνάντηση μαζί σου με γεμίζει χαρά
με ανανεώνει … ήρθες βλέπω με κρουαζιερόπλοιο σε ένα ταξίδι
του χρόνου φέρνοντας μαζί σου σε μια κιβωτό λαούς , πολιτισμούς,
τέχνες , ιστορίες , κουλτούρες, αγώνες, επαναστάσεις, θρησκείες αλλά
και μια βαλίτσα γνώσεων ερμητικά κλειστή. Είναι τόσο καλά κλειδωμένη
που μονοπωλεί το ενδιαφέρον των παιδιών σου να βρουν το κλειδί που θα ξεκλειδώσει το χτες , θα συστηθούν μαζί του και θα ενώσουν τις αμφίρροπες δυνάμεις τους για μια απογείωση στο αύριο ….

Καλησπέρα κύριε Σήμερα !! νομίζω είμαστε σε καλό δρόμο .. ο ήλιος
που σε λίγο θα δύσει θα ζητιανέψει απ΄ το φεγγάρι μια ελπίδα .. στην
αλλαγή της σκοπιάς τους ο φαντάρος θα ρωτήσει : άλτ ! τις ει ??
- είμαι η αθέατη πλευρά του φεγγαριού και μεταφέρω φως
αισιοδοξίας ! πες στα παιδιά σου πως το ταξίδι είναι ίδιο κάθε φορά
μόνο που η άγκυρα ζαλίστηκε και τρόμαξε και μάτωσε .. όμως θα τα καταφέρει .. θα αγκυροβολήσει και πάλι εκεί που εσύ θα προστάξεις.

Το ταξίδι συνεχίζεται ! άλτ τις ει ?? καλημέρα είμαι ο κύριος Αύριο …

ΑΠΛΗ ΥΠΟΨΙΑ

2012-02-13T22:18:00.001+02:00

Το ‘ξερε πως όλα αλλάζουν,
πως ό,τι θεωρούσε απίθανο,
να που το βλέπει τώρα πιθανό.
Θυμόταν – άλλοτε –
τους χαφιέδες ξοπίσω του,
να παρακολουθούν το που θα πάει
κι αυτός να ξεφεύγει πάντα με τέχνη
και να κρύβεται.
Τώρα δεν τρέχει πια κανείς
κρυφά ξοπίσω του
κι ας προσέχει αυτός ακόμα πιο πολύ
κι ας κρύβεται ολοένα και πιο συχνά
και προπαντός
ας ξέρει πως με τίποτα πια
δε μπορεί να ξεφύγει,
αφού το που πηγαίνει είναι σ’ όλους γνωστό,
ενώ ο ίδιος απλώς το υποψιάζεται.

Περίμενε

2012-02-08T00:31:00.004+02:00

Περίμενε, δεν ήρθε ακόμα η ώρα
θ’ αντέξεις όπως άντεξες θαυμάσια ως τώρα.
Περίμενε, δεν είναι ακόμα η σειρά σου
είναι μεγάλη η ουρά κι είναι πολλοί μπροστά σου.

Περίμενε τις αποφάσεις της επιτροπής
τη μετά θάνατον ζωή,
τη λαϊκή ετυμηγορία
να πάρουμε την εξουσία
να σταματήσει η νάρκωση
μία επόμενη ενσάρκωση…

Περίμενε κι ασχήμαινε
ξεμάκραινε και φύραινε
στις χίμαιρες επίμενε
και μέσα σου ξεθύμαινε.

Κι αν κλαις και βασανίζεσαι
ν’ ακολουθείς την τάση.
Μην προβληματίζεσαι,
μία ζωή ‘ναι, θα περάσει.

Περίμενε
το Σάββατο, τις διακοπές
τη σύνταξη, τις δόσεις
άλλες κοινωνίες, άλλες εποχές,
περίμενε να μεγαλώσεις.

Περίμενε να δούμε πού το πάνε
συμφέροντα τεράστια παίζονται
σεμνά και ταπεινά κάτσε να σε γαμάνε
στο τέλος οι θυσίες επιβραβεύονται.

Θα υπάρχει κάποιο τέρμα, δε μπορεί
άλλη μια μέρα ας δείξουμε ανοχή
δώσε τόπο στην οργή
κάνε υπομονή
κι ίσως μια μέρα αρπάξεις την καλή
μες στην αναμπουμπούλα.

Περίμενε, ποιος ξέρει τι; δεν έχει σημασία
συνήθεια και προσαρμογή φέρνουν επιτυχία,
έτσι δε θα ‘σαι από τους πρώτους που θα φαγωθούν
δεν ξέρεις από αυτά, άσε τους γνώστες να μιλούν.

Περίμενε, δεν τελειώσαμε, πού πας;
δεν έχουν οι συνθήκες ωριμάσει
δεν ήρθε ακόμα σήμα από ψηλά.
Μη βιάζεσαι, είναι κρίσιμη η φάση.

Περίμενε μ’ ελπίδα, με φόβο, με συντριβή
όλα είναι μάταια, όλα εκτός από ένα: την αναμονή.

Κατσίκια

2012-02-06T00:05:00.000+02:00

Κλείνουμε τις πληγές μας

ψήνοντας

κατσίκια

σε αυλές

με ψησταριές

Κρυφοί καημοί

μπαλώματα

κι εσώτεροι

μαύροι αναστεναγμοί

Μία ζωή στις συμβάσεις

πρέπει να μάθουμε να ζούμε

με τις συμβάσεις

Ανάψτε τη φωτιά

σκαλίστε το μαγκάλι

ρίξτε τη θλίψη σας

ψήστε την

Όλα θα τα διορθώσει το κρασί

Ζωνάρι κόκκινο

Αχ βρε Μαρία...

νυχτερινο τρενο

2012-02-05T18:45:00.000+02:00

νυχτερινο τρενο
πολλοι που θελουν να με παρουν
κοιτουν
κι απο τα ματια τους
ξεπεταγονται
τεραστιοι ποθοι
προσπαθουν να εισβαλλουν
μεσα μου με καθε τροπο
αλλα αυτο δε γινεται
γιατι καθως κοιτω εξω απο το παραθυρο
με απορροφα το περαστικο σκοταδι

ΥΠΟΘΗΚΗ

2012-02-01T00:30:00.003+02:00

Σαν ποντίκια μες στα τρένα
στοιβαγμένοι μελλοθάνατοι

πόσες βάρκες θα μισθώσουν
με τις λίρες που μαζεύουν;

Και οι μούρες στριμωγμένες
μέσα σ’ αντιασφυξιογόνες μάσκες

πώς φοβούνται τον πνιγμό
αν ξεχάσαν ν’ αναπνέουν;

Σα σκυλιά πάνω στον πάγο
πέφτουν με μελανιασμένα πόδια

και τους βλέπουν να τρεκλίζουν
να γαβγίζουν και να κλαίνε

Τόσοι Οιδίποδες ηλίθιοι
με μπαστούνια αναπήρων
θε μου, πώς τα καταφέρνουν
να σκοντάφτουν και να πέφτουν

στην ευθεία που διανύουν;

Της θλιμμένης Κλυταιμνήστρας
τα πιστόλια στο φουστάνι
είναι του βλάκα εραστή της
που παίζει ρώσικη ρουλέτα

σαν μαϊμού χοροπηδάει όταν

της λέει πως την ντύνει «τεθλιμμένη Ιουλιέτα»

Και ουρλιάζουν στερημένοι
Λεν πως «ήρθε πια η ώρα»
τώρα να εκδικηθούνε

Για τι άλλο εκλιπαρούνε
τόσους μπάτσους και παπάδες;

Άδειοι δρόμοι και αλάνες
μόνο τεθωρακισμένες αύρες
και μάτια κρύα που ελέγχουν

Μα
βαθιά απ’ το Καθαρτήριο
εκατομμύρια ψυχές
ξανά - γι’ άλλη μια φορά

θα τους μάθουνε να τρέχουν

Ηλιέσσα

2012-01-30T12:33:00.000+02:00

Φουρτουνιασμένη η θάλασσα
ψυχρή, ανεξιχνίαστη η Σελήνη

Φυσάει το αγέρι,
λυγερό το σφύριγμά του
και εσύ αδημονείς,
μ’αναζητάς…

Πού να’μαι άραγε;

Η βουή του ανέμου αντηχεί,
αντίλαλος στα μοναχικά μου βήματα.

Δεν ήξερα.
Η φαντασία μου
πρόσωπο χλωμό,
κείτεται σε ξενικό ντιβάνι,
άχρωμο
δίχως ταυτότητα.
Αταίριαστα είναι τα ρούχα,
δανεικά.
Και το κορμί αυτό
που είναι βουβό,
καμία γλώσσα δεν μιλά.

Ασθενική βοή
που χάνεται
στο αμυδρό φως της επίτοκης μέρας.
Λυσσομανάει ο άνεμος.
Η βάρκα κλυδωνίζεται.

Ανώδυνα είναι τα κύματα
σαν πούπουλα
σαλεύουν καθώς αργοχάνονται
στο πέλαγος
ταλαντεύομαι με χαρά
ανυποψίαστη.

«You are innocent »,
η φωνή του αγγέλου
αντηχεί στ’αυτιά μου
ο αντίλαλός της από τη μακρινή Νορμανδία
συνουσιάζεται με τα
κυανά νερά της Μεσογείου.
Άραγε, ποια θάλασσα είναι πιο άγρια ;
Ποια είναι η πιο αμείλικτη ;
Το κράξιμο των γλάρων
προμήνυμα
του ναυαγίου…
Θεριεύει η θάλασσα
και δείχνει τις κυανές θανατερές δαγκάνες της
τώρα
η μοίρα της βάρκας
που επιπλέει
είναι σταγόνα στον αδυσώπητο ωκεανό.

Δεν ήξερα.
Η φλόγα ετούτη ακόμη σιγοκαίει…
Ονειρεύεται
κελαρυστά παγωμένα νερά
μιας βάθρας
στην καρδιά του βουνού.
Η Ηλιέσσα της γνέφει
μειδιώντας.

Και εκείνη αγναντεύει νοερά
την αγέρωχη κορμοστασιά της
νοιώθοντας την απουσία
να διεισδύει
σε κάθε ίνα του κορμιού της
καθώς μετουσιώνεται σε πόνο.
Η Ανεμόεσσα της γνέφει, ξανά
τυλίγει τη λυγερή θαλασσινή πνοή της
και την φιλά στο στόμα
η βορινή αλμύρα του Αιγαίου
γαργαλητό στα χείλη.

Στα ταραγμένα όνειρά της,
η συνουσία των νερών
την σαγηνεύει.
Είναι όραμα ;
Η γυνή βουτάει στον πυθμένα
της θάλασσας,
και επιπλέει.
Ο βυθός την ξεβράζει στ’ανοιχτά του Αιγαίου.
Το κορμί της ένα κουβαράκι,
που τραντάζεται
με ορμή
καθώς αφήνεται στη ροή των κυμάτων.

Η εικόνα της γοργόνας
κρέμεται ξεθωριασμένη
στους βρώμικους τοίχους του καφενέ.
Θέλει να βρέξει τα χείλη της
στο σφουγγάρι του ψαρά
να νοιώσει τη θάλασσα μέσα της.

Κάποτε,
σε μακρινούς τόπους
μας παραπλάνησε
το κόκκινο της φλόγας,
που θέριευε αγέρωχα.

Η ψυχή,
αποδημητικό πουλί,
φτερούγισε
με ορμή
επάνω από φουρτουνιασμένα κύματα.

ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ

2012-01-28T11:41:00.000+02:00

Με το λυκαυγες
αμφιστροφος ο οινος
ληθη σε κοπετους και κλαμματα
εφερε στην Ανεμοεσσα

Με πιπερατο κοκκινο φουστανι-γεματο λουκια
κυλουσε μεσα τους ο οινος-αφριζοντας

Το ψεμα ποδια δεν ειχε
το ‘φαγαν τα γερακια
Ευφλεκτη και αερινη η καρδια της
σταθηκε κοντα στη φωτια
που εκαιγε βιαιους υπερασπισμους του ερωτα
αναζωπυρωνοντας καθε ελπιδα
για τον υπερασπισμενο ερωτα

Εκαψε φλογες-ψεματα
που χορτασαν τις χασκες
κι εκανε εναν ερωτα ταπεινο
να ‘χει να σταθει σε ποδια
που να φυσαει τ’ αερακι...

ΑΥΤΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ

2012-01-27T19:02:00.003+02:00

Αυτή τη νύχτα
δε μπορώ να κοιμηθώ,
η καρδιά μου χτυπά.
Το δωμάτιο γυρίζει,
οι δρόμοι τρέμουν.
Σεισμός του πλήθους η φωνή,
τραντάζει τα θεμέλια του σπιτιού,
διώχνει τα όνειρα,
μπαίνει στα αυτιά μου,
με τρομάζει.
Αυτή τη νύχτα
δε μπορώ να κοιμηθώ,
η καρδιά μου χτυπά
στην Παλαιστίνη!

Η δόση

2012-01-26T13:13:00.000+02:00

Πρεζόνια μας κατάντησαν να ζούμε για τη δόση.

Γι αυτήν μιλάνε το πρωί
γι αυτή το μεσημέρι
κι ολημερίς κι ολονυχτίς αυτή
μας βάζουν στο μυαλό να μας κρατούν στο χέρι˙
τη δόση πως θα πάρουμε πότε θα μας τη δώσουν
το πως θα την κερδίσουμε
πόσο θα μας χρεώσουν.

Στον ύπνο και στον ξύπνιο μας
στοιχειώνει τα όνειρά μας
η δόση
η πολυπόθητη
η δόση η ξελογιάστρα.

Ω θεία δόση,
σώσε μας σώσε και τα παιδιά μας˙
εσέ με μύρια βάσανα και πόνους καρτερούμε
για σένα υποφέρουμε για σε αγωνιούμε˙
για σένα θυσιάζουμε δώρα και επιδόματα
για σε συντάξεις και μισθούς για σε τα φάρμακά μας
για σένα την περίθαλψη για σε την εργασία μας
για σε τα όνειρά μας˙
για σε μας ξεσπιτώνουνε μας κάνουνε ζητιάνους
για να ‘χουν να πληρώνουνε
τους δανειστές,
των αγορών ρουφιάνους.

Να πάν’ στο διάολο οι αγορές
με όλα τα ‘καλά’ τους˙
τούτες οι σύγχρονες θεές
μας πνίγουν μας σταυρώνουνε
για τα κεφάλαιά τους.

ΟυτΟΠοιηΤΙκή ΒραΔιά

2012-01-22T22:34:00.005+02:00

Αυτές τις μέρες βρίσκεται σε εξέλιξη (έως τις 5 Φεβρουαρίου) η έκθεση «Ουτοπία» που διοργανώνει ο «Ορίζοντας Γεγονότων», στην Κεραμεικού 88 στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.Ένα συμμετοχικό project 30 και πλέον καλλιτεχνών,επιμελητών και θεωρητικώνπου διερευνούν και προσεγγίζουν την έννοια της ουτοπίας μέσα από μια πληθώρα καλλιτεχνικών μέσων.
Στα πλαίσια της έκθεσης, την Τετάρτη 25/1/2012, η ομάδα "Ποίηση στην εποχή της εκποίησης" οργανώνει απόβαση ποιητών για τη χάραξη και κατασκευή του δρόμου προς την Ουτοπία. Οι ποιητές με τον λόγο τους και την παρουσία τους θα περπατήσουν στις θολές γραμμές των οριζόντων σβήνοντάς τες, ώστε να δούμε την Ουτοπία σαν αποτέλεσμα της απόσταξης (και όχι των απόνερων) του Ιδανικού. Η ποιητική αυτοσχεδιαστική βραδιά θα γίνει την Τετάρτη 25/1/2012 στην Κεραμεικού 88 και ώρα 20.00.
Συμμετέχουν οι: Νίκη Ανδρικοπούλου, Ιωάννα Αργυρίου, Ανδρέας Βατίστας, Στέλλα Βατίστα, Μαρία Γκόλια, Αλέξης Δάρας, Ελίζα Διαμαντοπούλου, Τζίμης Ευθυμίου, Γιώργος Καπετανάκος, Βασίλης Κυριάκης, Αλέξανδρος Μιστριώτης, Χρίστος Ξένος, Ευτυχία Παναγιώτου, Μαρία Παπανδρεοπούλου, Θόδωρος Πάσχος, Βασίλης Παχουνδάκης, Σελένα Προδρομίδου, Ανθούλα Ρεβύθη, Χάρης Σταμέλος, Νίκος Τερζής, Γιώργος Τσίγκας, Didi Fadul και βλέπουμε.

Από την Πηγή Πηγάζω

2012-01-21T14:51:00.000+02:00

Από τον Αστέρα του Βορά ερχόμενος,
Ελκόμενος, Ορμώμενος
Τυμπάνων τον Κρότον, Αφουγκράζομαι
Από του Αιθέρος την Πηγή, Πηγάζω
Φως, εκ Φωτός Αληθινού, Φωνάζω.

Διασταύρωσης, Δισυπόστατων ενεργειών, Διαστάσεις,
Κυμάτων σχέσεων, Σχάσεις,
Απείρων ενώσεων, Ευθύς, Ευθείαν ετοιμάζω,
Την οδών μου των Βημάτων,
Οκτάεδρων, Οκτάγωνων, Ρόμβον ονομάζω.

Κόρη Μαύρη Οφθαλμού, Κεντράρω και Κορτάρω.
Της Αρτέμιδος τα βέλη εκστασιάζω,
Μουσική Διάχυσης δι’ αέρος,
Στα πέτρινα ηχεία όριά σας,
Διδάσκω Εύρος!!
Ήχους! Αστροπελέκια! Εκτινάσσω- Έρως!

Θερμών, Ψυχρών, Αερίων, Υδρατμών,
Ατμών τον Καθαρμόν,
Τα Ύδατα Καθαγιάζω,
Του Ιονίου Ιονίζω, του Πελάγου
Διδελφος Αδελφός,
Ομφάλιου Λώρου,
Ο Ομφαλός του Κόσμου,
Απόλλων Όλων, Φωτεινός!!

Τετρασέγγονος του,
Σημαιοφόρος του ονόματος του,
Μοναχός οδηγός, καλοκαιρινός.

Επάνω στις κορφές, πεθαίνομαι,
Πεθαίνω και Ανασταίνομαι!!
Σε Χειμώνα Μετατρέπομαι,
Γύρω από Φωτιά, Χαράς, Λατρεύομαι!!

Διός η Νήσος, Λέγομαι,
Πρώτη Άνοιξη, Αγάπης, Προφητεύομαι.
Των Ονείρων την Υγεία, Γεύομαι.
Εγγονός σου Μαίνομαι!!
Απ’το Σταυρό του Νότου, Αγναντεύομαι!!
Σε ΄σε Σταυρέ, Δια λογίζομαι, Λογίζομαι, Λυγίζομαι, Ζυγίζομαι.

Σπέρνομαι, Φυτεύομαι, Στη Μάνα Γή της Αττικής,
Ένα απόγευμα, Μιας Κυριακής,
Χρυσόλευκα Πανιά της Αθηνάς,
Προστατεύουν την Καρδιά,
Δεν μας πιάνουνε τα μάγια,
Σας το λέω άλλη Μια!!

Παρελθόντος μου Σοφία,
Μέλλοντος μου Απορία,
Χάραξα Νοητή Χρυσή ευθεία,
Σε γνωρίζω Ισημερία!!

Μέρα Νύχτα,
Νύχτα ή Μέρα,
Στρατιωτάκια ακούνητα,
Σ’ολάκερη τη Σφαίρα!!

Ρόδα της Ανατολής,
Της Δύσης Περιστέρα,
Μα Ταξιδεύουν οι Ποιητές κι ακόμα παραπέρα!!

Ρόδακας του Ιησού Χριστού,
Πατέρας, Αδελφός, Νυμφίος,
Τον Ραίνει Ιορδάνης Ποταμός,
Αφροδίσια Θείος.

Σβήνει Αφροδίτης Ο Καημός,
Αστέρας Λαμπερός,
Αρμονίας Οδηγός,
Νυμφεύεται Φύση η Ψυχή,
Και η Ψυχή την Φύση!!

Πνεύμα, Ύλη και Ψυχή,
Υγεία είναι στη Ζωή,
Ισορροπίας Λύση!!
Υιός Παρθένου, Ορέγομαι!!
Αθηνάς Σοφία, Αγάπη, Ελπίδα, Πίστη,
Αθηνάς Υγεία,
Δική μας είναι και της Αθηνάς η Νίκη!!

Κι αν μέσα σου Λογίζεσαι Θεά, Παντρεύομαι!!

Τρία ειν’ τα Τρίστρατα,
Τρεις και οι Σταυροί στον Ώμο.
Σταυρός μου είναι ο Νοός μου,
Σταυρός σου είναι του Νόστου,
Σταυρός μας, Ίπταται, Του Νότου.

Μέσα μου σ’εχω,
Εντός μου!!

Εφτά τα Πέπλα, Τ’ αμολάω!
Στους Σταυρούς επάνω τα Κρεμάω,
Τρικάταρτο Καράβι του Κόσμου Ενώσου!!

Ανέμους Αίολε Ζητάω,
Στα Σύμπαντα Στροβιλίζομαι και Πάω,
Αιθέρες Ωκεανούς οργώνω,
Πύρινες Ζωές Ενώνω.

Μέσα, Έξω, Πάνω, Κάτω,
Μπρός, Πέρα, Πίσω, Δώθε, Ανατρέπω,
Δε Φοβάμαι, Μα δεν Φτάνω,
Πετάω Ψηλά, Δεν Πέφτω!!

Πνεύμα είμαι ως έχω,
Χρυσόσκονη σας καταβρέχω,
Αν Σπινιάρω, Σας Αντέχω,
Ανατάσεσθαι!! Σας Βλέπω!!

Ζωές, Σαν τα Πουκάμισα,
Αλλάζω,
Σειρήνες του Μυαλού, Δαμάζω,
Λιγο πίσω αν κοιτάζω,
Την Ψυχή μου Μπρός σας Βγάζω!!
Κύκλος είναι η Ζωή, Γιορτάζω!!
Είμαι η Πηγή!!
Πηγάζω!!

ΣΤ' ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΟ ΧΥΜΕΝΟ ΓΑΛΑΞΙΟ

2012-01-19T00:51:00.002+02:00

Τους κύκλους τους στενόχωρους τους δούλεψες

κι αντιμετώπισες τις λύπες

Στις πλέον άγριες φουρτούνες βούλιαξες

με σκαρί όλο τρύπες

Στους καταρράκτες μόνος μού(χ)λιασες

και με φτερούγες νήπιες

στην θύελλα τού Κόσμου ούρλιαξες

Τις Καταιγίδες ήπιες.

Με φορτούνες σκληρές μονομάχησες

και τη νίκη δεν βρήκες

κι ως το τέλος τού Κόσμου περπάτησες

με λειψές αλφαβήτες

Διεσπάθισες χρόνια αμοίραστος

μα με σκέψεις μειλίχιες

ξαναπάλαιψες δράκους ακούραστος

και συντρόφους δεν είχες

Από κύνες ανίερους είχες φύγει αμύριστος

στις οσμές σου τις μύχιες

και ο έρως σου έλαθε αγύριστος

και εξέκρινες μέλαινες χόλες τις νύχτες

Όμως κάπου βαθιά μας, μες στ’ όνειρο τού φαιδρού κεραυνού

την αλήθεια μας πάντα θα λέμε

και θ' ακούμε το ένα το μήνυμα τού γαλάξιου ουρανού:

Στο χυμένο το γάλα δεν κλαίμε!

Γκρεμοί

2012-01-16T17:23:00.001+02:00

Κι αν έτρεχα, πάλι μ'αφήσαν πίσω
πάλι με προσπεράσαν οι χειμώνες
καυτές σβήνουνε πάνω μου σταγόνες
ποια είναι η τιμωρία αν σ'αγαπήσω

Ο χρόνος μπρος και πίσω μου κυλά
και σταματά στου μέσα μου το βάλτο
ανέβηκα μαζί σου στα ψηλά
μα δε σε πρόλαβα σαν έκανες το σάλτο

Δε σε αγγίζουν λόγια και ευχές
δε σ'ακουμπούν οι τελευταίες μου σκέψεις
το είναι μου ξανά θα σακατέψεις
και τώρα, όπως και σ'άλλες εποχές

Δεν ξέρω πια αν στ'αλήθεια είσαι εσύ
ίσως πάντα να ήσουν κάποια άλλη
δεν ξέρω μήπως φταίει η ζάλη
το μαύρο που με πότισες κρασί

Τριγύρω απ'το μυαλό μου είναι γκρεμοί
πάνω και κάτω, μέσα μου και έξω
και τώρα πρέπει κάποιον να διαλέξω
να πέσω, πριν αρχίσει η επιδρομή

«Εξωγήινοι»

2012-01-14T17:42:00.000+02:00

Μια φορά στο μέλλον συναντήθηκα
με πλάσματα ευγενικά
που σκέπτονταν με λόγο ορθό
μιλούσαν με χαμηλή φωνή
που ακουγόταν απ’ άκρη σ’ άκρη
σαν κρύσταλλο
είχαν αισθήματα φίλους της ψυχής
γαλήνευαν θωρώντας τον
τον ανεμοστρόβιλο
το ένα καλημέριζε το άλλο
αποσπώντας τα χειροκροτήματα
των καρποφόρων δέντρων
είχαν πληροφορηθεί από έγκυρες πηγές
ότι η απληστία συνοδεύει την εξόντωση
μοιράστηκαν την ανησυχία τους
οι φίλοι αποκρίθηκαν λυτρωτικά
είχαν μάθει από πείρα
ότι η εξόντωση απειλεί την ισορροπία
αποφάσισαν να θυμούνται.
Ήταν από την γη έξω.

Προσευχή

2012-01-12T16:00:00.003+02:00

Προσευχηθείτε για την Ελλάδα,
την μάνα ετούτη
την αδηφάγα
που καταβρόχθισε
την ίδια της την σάρκα.

Τώρα
κείτεται
κορεσμένη
ανήμπορη
τρεκλίζει
μεθυσμένη
από οργή

απέλπιδη

παραπαίει
στα τυφλά
δίχως αίμα
στις φλέβες της.

Καλό ταξίδι στις πόλεις του Ομήρου

2012-01-09T14:27:00.004+02:00

Barouak

πεζοστράτης των κόκκινων αφηγήσεων

κοιτώ το πέταγμα

των κορακιών

πάνω από τα μανιοκαταθλιπτικά

κεφάλια των αγαλμάτων

τα πέτρινα βλέμματα μου προκαλούνε οργή

αγοράζω σκοτάδι

στο παρανάλωμα των λέξεων

ζωγραφίζω με αλγόριθμους

βιντεολόγια προς κάθε βλέμμα

μέρες ψηφιακής χειραψίας

ο έρωτας-η επανάσταση-το νερό

κοινωνικά φύλλα πέφτουν στην καλωδιακή φράντζα μου

σου στέλνω μήνυμα

Καλό ταξίδι στις πόλεις του Ομήρου

εκεί ρώτα για τους ποιητές

που βαδίζουν και παραπαίουν

στις ράχες των μπουκαλιών

τρέχουν στις κεραμοσκεπές

των μυαλών

φωνάζουν ανάμεσα από τα αυτοκίνητα

λέξεις που η μπάσταρδη σου φύση

δεν ευλόγησε ποτέ.

ΤΟ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙ

2012-01-06T20:12:00.002+02:00

Εκ διαμέτρου αντίθετο, της μαζικότητας

ήταν το μοναστήρι,

στενός ο κύκλος των μαχόμενων ψυχών,

αγώνας άνισος με την γυμνή μορφή.

Τωρινή, αλλοτινή ματιά

στ’ ασβεστωμένα βράχια

όπου η ανθρώπινη γύμνια τα καλύπτει.

Αναρωτιέμαι ,ποια μορφή είναι ιερή,

Ποια να προσκυνήσω;

Το άυλο εικόνισμα κάτω απ’ το φώς των κεριών

εί δε το τρωτό κορμί γυναίκας

που οι ατέλειες του, τα μάτια μου θαμπώνουν από δέος.

Ας συρθώ να πλαγιάσω σε κείνη την μαρμάρινη πλάκα,

θα διπλώσω το κορμί μου πάνω στην κόκκινη μαξιλάρα

δίπλα στο τζάκι.

Να χωρέσω θέλω, ανάμεσα στο δίλημμά μου,

να συχάσω στα χάδια αγίων και αμαρτωλών

να λευθερωθούν και τα δικά μου χέρια

ν’ αγγίξω και τους δύο,

που μάχονται εδώ και τόσα χρόνια ,

ποιός θα μ’ αγγίζει στο μυαλό

και ποιός στο στήθος.

ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΑΡΧΑΙΑ ΓΚΑΛΕΡΙ

2012-01-05T19:28:00.001+02:00

Τεσσερεσήμιση πρωί

από τον ύπνο σου αν βγεις

στην πιο αρχαία γκαλερί

του ουρανού μπορείς να δεις

λαμπρή καθάρια ν’ ανατέλλει

του Ορίωνα η ζωγραφιά

που τις Πλειάδες κυνηγά

με τόξο αστέρινο και βέλη

από χρυσάφι και φωτιά.

Ο Κύων πίσω ακολουθεί

που ’χει το Σείριο κεφαλή.

Στην πιο αρχαία γκαλερί.

Ούτε βαρβάρου επιδρομή

ούτε πλημμύρες και σεισμοί

μπορούνε κάτι να χαλάσουν

ή μια ψηφίδα ν’ αποσπάσουν.

Στην πιο αρχαία γκαλερί

όπου καθείς μπορεί να μπει

χωρίς να δώσει πλερωμή.

Μπήκαν και πλούσιοι και φτωχοί

σκλάβοι κι ελεύθεροι, πιστοί

και άπιστοι και στρατολάτες

βοσκοί, εμπόροι κι απελάτες

και ναυτικοί και ζευγολάτες,

ήρωες, ποιητές, σοφοί,

μάγοι, ζητιάνοι, βασιλιάδες

και αστρονόμοι και νομάδες

άτομα και λαοί κι ομάδες

κι εξορισμένοι στα νησιά

Μακρόνησο και Κω και Τζια.

Μπήκαν και ζώα και φυτά

κ’ η θάλασσα που αντανακλά

με των δακρύων της τον καθρέφτη

το άστρο το πουλί τον κλέφτη

κι όλο τον όμορφο ντουνιά

τον άχαρο και το φονιά,

την απερίσκεπτη πλεμπάγια

που υποδέχεται με βάγια

τον άγιο και τον ληστή

πριν τους σταυρώσει ή τους θάψει

μες στο μπουντρούμι και στη χάψη.

Στην πιο αρχαία γκαλερί

που πάντα ρει και πάντα μένει

μοναδική στην οικουμένη

για κείνον που στην ομορφιά

αναζητεί παρηγοριά.

Όνειρα οξύφωνα

2011-12-27T22:53:00.000+02:00

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

κλώθει το κύμα τη βουή του

Εκεί που στύβει η πέτρα

το ζουμί της,

κι’ ο ασβεστόλιθος

ιδρώνει σταλακτίτες,

εκεί λουλουδίζουν στο σκοτάδι

τα λουλούδια του ερέβους

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

που ξαπλωμένη η φώκια

νείρεται την απεραντοσύνη,

αμέριμνο το κύμα

αποκοιμίζει τ’ όνειρό μου

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές

που παφλάζει το ακατανόητο,

εκεί τ’ αυτιά των κοχυλιών

αφουγκράζονται το παράλογο

των ανέμων

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές,

η απεραντοσύνη

κρύβεται στο γαλάζιο

και το γαλάζιο με κυριεύει

μέσα κι έξω

Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές,

γλύφει το κύμα το κορμί μου

και σμιλεύει

τους εσώτερους βράχους μου

λαγνοβοώντας

με όνειρα οξύφωνα

Μα σαν πέσει η νύχτα,

ως κρώζον χειρόπτερο

ανιχνεύω την ηχώ μου

και πετώ μες το σκοτάδι

να αφουγκραστώ τις μαρμαρυγές

των αστεριών

H εκδρομή

2011-12-25T13:03:00.004+02:00

Οι οιωνοί, δείχναν’ καλοί

όταν πρωί κινήσαμε γι αυτή την εκδρομή.

Ανέφελος ο ουρανός χωρίς καμιά σκιά,

ωραία η παρέα μας, έμπειρος οδηγός

-το είχε από κληρονομιά ετούτο το μεράκι-,

γύρω τιτίβιζαν πουλιά πέταγαν πεταλούδες

ολόχαρη κι η κοπελιά με τις ξανθές πλεξούδες˙

όλα φαινόνταν ρόδινα τόσο πολύ

που γένναγαν σκιά ανησυχίας

Μέσα στην τρελή χαρά περνούσανε οι ώρες

και δεν πολυνοιαστήκαμε για κάποια συννεφάκια

που άρχισαν να φαίνονται στην άκρη του ουρανού.

Μα αυτά όλο μεγάλωναν

και φύσηξε κι αέρας που συνεχώς δυνάμωνε

κι άρχισε να μπατσίζει τα ξαναμμένα πρόσωπα˙

ο ουρανός σκοτείνιασε επήρε να μαυρίζει

και η ατμόσφαιρα άσχημα φαινόταν να μυρίζει˙

σκόνη σηκώθηκε παντού και άρχισε να βρέχει

μαζί με αστραπόβροντα κι άγρια αστροπελέκια,

άγριος τυφώνας δυνατός μας παρασέρνει όλους

όπως φτερά στον άνεμο.

Χαμένοι όλοι τρέχουμε να βρούμε καταφύγιο

όμως ο τόπος ανοιχτός δεν έχει να κρυφτούμε˙

κι αν οδηγό αλλάξαμε δεν ξέρουμε που πάμε

τελειώνουν και τα τρόφιμα δεν έχουμε να φάμε…

μη φαγωθούμε μεταξύ μας,…

βοηθάτε οι επουράνιοι και αγαθοί θεοί…

Η Μεγάλη Νύχτα

2011-12-20T19:46:00.002+02:00

2011-12-20T19:34:00.003+02:00

Η Μεγάλη Νύχτα

Η «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» παρουσιάζει τη βραδιά ποιημάτων «Η Μεγάλη Νύχτα» με αναγνώσεις, μουσικές γέφυρες και αόρατα περάσματα, σε μία ανοιχτή, μη προβλέψιμη βραδιά τη μεγαλύτερη νύχτα του χρόνου.

Την Πέμπτη 22 Δεκεμβρίου στις 9.00 μμ

στο καφενείο Σαλαντίν, Μεγάλου Αλεξάνδρου 111, στον Κεραμεικό.

Χάρτης εδώ.

Συμμετέχουν: ο Χρίστος Ξένος, η Έλενα Προδρομίδου, η Νίκη Ανδρικοπούλου, ο Didi Fadul, ο Αλέξανδρος Μιστριώτης, ο Γιώργος Καπετανάκος, ο Τζίμης Ευθυμίου, η Ιωάννα Αργυρίου, ο Νίκος Τερζής, ο Θόδωρος Πάσχος, η Ανθούλα Ρεβύθη, ο Ανδρέας Βατίστας, η Μαρία Γκόλια, ο Κώστας Κολημένος, ο Βαγγέλης Μπέκας, η Ελίζα Διαμαντοπούλου, ο Αλέξης Δάρας, η Στέλλα Βατίστα, ο Γιώργος Κακουλίδης, ο Αντώνης Βάθης και όποιος άλλος ή άλλη θέλει.

Μουσική: Ανδρέας Βατίστας (κιθάρα),

Ηλίας Φαχίδης (νέι, κρουστά),

Νέστωρ Φανάρας (κοντραμπάσο)

Το αμάραντο δέντρο

2011-12-19T18:03:00.002+02:00

Θα χαράξω νέα μονοπάτια

Ας αρνηθεί η μοίρα

Τους ανέμους της ερήμου

θα ξεσηκώσω

ενάντια στο πεπρωμένο

Ας κουβαλήσουν λάσπη

οι καιροί

Να λερώσουν τους αγώνες

Και θάνατο ας σπείρουν

Η δίψα της αλήθειας

νομοτέλεια

Η ανυπακοή δροσιά

στα ξεραμένα χείλη

Αμάραντο το δέντρο

της ισότητας

Αφού ριζώνει στην καρδιά μας

η αγάπη

Ας ξεκινήσει λοιπόν χωρίς εμάς

το πανηγύρι

Την απουσία μας πενθώντας

Στης μνήμης τα χαρακώματα

Λυτρώνουμε το μέλλον

απώλεια

2011-12-17T22:38:00.017+02:00

Αλλοπρόσαλλες εποχές...

Να σου δωρίζουνε ποίημα
Κι εΣύ, να ψάχνεις τη γλάστρα και
Να ζητάς τον περιττό μου το λόγο,
Τον Ανούσιο,
Να Σου ...λυθεί η Απορία σου!

Πώς να μη χάσω το μυαλό μου;;

Μερικές σταγόνες αλάτι

2011-12-14T13:20:00.001+02:00

Μερικές σταγόνες αλάτι λίγα πικρά σενάρια

Πέρασαν απόμερα πιο πριν,

κρυφτήκαν στα λημέρια τους

θέριεψαν μαζί τις τρανές ορέξεις τους,

τις βρώμικες φιλοδοξίες τους.

Ανυποψίαστοι κατατροπωνόμαστε

υπαίτιοι για κάθε τραύμα μας

στριγκλίζουν στ’ αυτιά μας.

Καρτερικά παραμονεύουμε

νωχελικά καραδοκούμε

Πόσα ερωτήματα ψαλίδια

Μια κολώνα ή κολόνια ή κιλότα

ένα βαμβακερό τόπι άχρωμο

μια γραμμή για το ύψος

συνάντηση Ηρώων ίσως

Χοροπηδώντας όλοι μαζί

στο ρυθμό της γιορτής

Γιατί το τετράγωνο είναι πάντα ισόπλευρο

όσο και να θέλεις να το αλλάξεις.

Κάθε ανάποδη ρεκλάμα κάθε ευθεία γραμμή

περνοδιαβαίνει στο Κρανίο

πιρουνιάζει τα κατάβαθα

Πυροδοτώντας κάθε αντίδραση

κάνοντας το βάδισμα σούρσιμο σαλιγκαριού

ασάλιωτο – επώδυνο.

Θέλω 7.000 βόμβες

να βγάλω από το στόμα, από τα’ αυτιά, τα μάτια

να τις πετάξω σε κάθε κατεύθυνση.

Οι εκρήξεις να σωριάσουν

όλες τις σκέψεις σας και τις απόψεις σας

για τις παντός επιστητού

αλάνθαστες γνώμες σας

για τα γυμνασμένα σας δάχτυλα

αυτά που μπαίνουν στις πληγές σας,

από εσάς φτιαγμένες.

Τέσσερα κουμπιά τέρατα φέτας άσπρα

μουσικές γραμμές πνιχτές άναρθρες

συναθροίσεις από τάπες και μπουκάλια από σωλήνες

ή πλάκες μαύρου χνώτου.

Λίγες μέγιστες ουτοπίες με λεπτά περιοδικά γυαλίσματα

έστρωσαν το τέταρτο πέπλο

εκεί κάτω αριστερά από τα τωρινά θέλω

Πρόσεχε τις λεκιασμένες λακκούβες

έξυπνα κατάκοπες, νέες έτοιμες για ξεπουλήματα

στο γερμένο σωφρονισμό

Μάταια στολίσματα, μαγεμένος ομφαλός

μα βρώμικος κόκκος αλατιού

Ξεπλυθείτε και περάστε απέναντι.

Είσαι κι εσύ παιδί του Geppetto;

2011-12-12T00:44:00.003+02:00

Γεννήθηκα σ’ αυριανό

πανοπτικό κλαδί

από παιδί είχα μεγάλη θέα

Κι είδα να υπάρχουν

άνθρωποι με προστάτες

κι άνθρωποι ξέσκεποι

σαν κουπαστή

Ώσπου ο αφρός των κυμάτων

το παιδικό ασήμι

μας ραντίσει με καινούρια νέα

εξαιρέσεων σπανίων [σ]πλην

άλλος θα ’χει τη Χάρη

κι άλλος το Παγκάρι

Πώς είπατε;

Δεν καταλάβατε;

Πορτοκαλάδα από λεμόνι θέλετε;

Είσαι κι εσύ παιδί του Geppetto

ή καρπός ζυγοστάθμισης

τρελών ερώτων;

μικροί θάνατοι αναστάσεις

2011-12-06T18:49:00.003+02:00

Θα έρθει επιτέλους και ετούτη η ώρα

η δική μας,

θα είμαστε ξύπνιοι,

με τα μάτια της καρδιάς

ορθάνοιχτα,

ευάλωτοι και τρωτσε αργή﷽﷽﷽ρωνόοί

θα κοιτάμε κατάματα

το πεπρωμένο μας

αληθινά

ζωντανοί

Η ζωή μας,

όσιο

σκήνωμα

σε αργή

αποσάθρωση

θα γίνει

ξανά

νεκρανάσταση.

Θα ηχήσουν

και πάλι

οι καμπάνες

που έκτοτε

σιγήσαν…

δεν κατανοήσαμε

ποτέ

το νόημα

ποτέ

δεν είδαμε

τίποτα άλλο

από τους φόβους μας.

Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

2011-12-04T20:31:00.003+02:00

Επιτέλους η σιωπή ήρθε να παραχωρήσει τη θέση της

στην άτακτη σύγχυση των λέξεων.

Τότε σκέφτηκα να γράψω για σένα

Θα είναι ένα τραγούδι χωρίς στίχο…

χωρίς μουσική…ένας ήχος της σιωπής !

απροσδόκητες νότες μιας συναυλίας χωρίς κόσμο

απροσδόκητα χειροκροτήματα χωρίς να τα ακούς

άκουσε μέσα σου μόνο την καρδιά μου

αυτή θα σου εξηγήσει πως ο ήχος της σιωπής

είναι εμβατήριο θριάμβου

μια ροκ μπαλάντα

μοναχική σαν κι εσένα

μοναδική σαν το βλέμμα σου

επιτέλους σιωπή …

άκουσέ την και προχώρα στο στρατί της ευτυχίας

….θα είναι το χειροκρότημα που αυτή τη φορά

Θα τ’ ακούς και θα το νιώθεις.

Αυτόχειρες

2011-12-02T19:31:00.001+02:00

Εξαιρετικής ποιότητας άλλοθι ξεδιπλώνεται

ορυμαγδών απλώνεται σε νοητά πανό κυρτώνει

κοινωνικής απόπτωσης σενάρια δραπετεύουν

από ασκήσεις επί χάρτου τρικλίζει η φορά

του εκφερόμενου κυρίαρχου λόγου ενώ

διείσδυσης προσπάθεια εξακολουθεί

να στερείται εύστοχης έκφρασης τροχιά

καθώς αναπολείς ένα χτες που θα θελες γι αύριο

κι όμως σήμερα τριγύρω χαζεύεις ασκόπως

Η αυθεντικότητα σου παραπαίει σαμποτάροντας

τη σχέση σου με το υπερβατικό συνεχές

βουλιάζεις στην εικόνα που σου φορέσανε

καθώς αδυνατείς να αλλάξεις κουστούμι

λόγω παρουσίας εν μέσω κρίσης ταυτότητας

χάνεσαι σε αυτό που οι άλλοι ράβουν για σένα

και οι πρόβες θανάτου αδυνατούν να χειριστούν

το άγχος που σε τροφοδοτεί σε ρόλους χρήσιμους

για το μίξερ που σε κονιορτοποιεί σε εύπεπτο χυλό

Η αδύναμη πίστη σου ως λοβοτομή της ικανότητας

να ονειρεύεσαι την κατάκτηση του παράδοξου

της ύπαρξης βάζει τρικλοποδιά κάθε φορά που

επιχειρείς να κατανοήσεις τα δεδομένα που

καθορίζουν τα όρια μιας πραγματικότητας

εξασφαλίζοντας την υποτακτική στάση που

γονυπετής εξαντλείς σε επίκλησης δέους

προς μια επιφοίτηση χειρισμού ελέγχου

τόσο άσκοπη συνάμα κουραστικά επίμονη

Εσύ συντηρείς τους ακούραστους πολυπράγμονες χειριστές σου

Χάλκινο φεγγάρι

2011-12-01T23:17:00.001+02:00

Η αυλή - το σκότος

το Χάλκινο φεγγάρι

που α(ντα)-νακ-(α)-λ-(α)-εί

το φώς

οιμέρεςοινύχτεςοιώρεςταλεπτάδευτερόλεπτα

που είσαι

παρών

στις αναμνήσεις

δεν ξαποσταίνουν

ποτές

οι στιγμές

ομοιοκαταληξία

αιωνιότητας

προάγγελος

της πτώσης

του Θανάτου

σαρκικός έρως

ηδονή(ς)

αναπαραγωγή

και μια

τόση δα

μελαγχόλια

που ξέρει

τόσο καλά

να κρύβεται

πίσω από

το δάχτυλό της.

Θέλω να σε αφήσω έγκυο

την πρώτη

την πιο αληθινή

φορά που κάνουμε έρωτα

το ένστικτο

το ηφαίστειο

και η λάβα μαζί που ξεχύνεται

οργισμένη

Είναι οι δύο όψεις

της ίδιας αλήθειας.

Στο αμυδρό φώς

Του Χάλκινου φεγγαριού

Η κόρη του διαμαντιού

Νανουρίζει τώρα

Την προαιώνια θλίψη της.

Πορεύεται

Με το Χάλκινο φεγγάρι.

ΤΟ ΟΤΟΣΤΟΠ

2011-11-26T12:00:00.000+02:00

Στα ακαρνανικά βουνά το punto μου οδηγώντας

(θαρρώ πως στα ιταλικά punto θα πει «τελεία»),

στα ακαρνανικά βουνά, συχνά με σταματούνε

για να τους πάρω μέχρι το χωριό τους

ή και το δρόμο τους απλώς να λιγοστέψω.

Άλλος (ή άλλη) κουβαλά ένα δεμάτι φρέσκο

χορτάρι για τις γίδες του. Άλλος ένα δεμάτι

κλάρες ξερές ή και χλωρές το φούρνο να ταΐσει.

Άλλος ένα σακκί κουκιά, φασόλια ή καλαμπόκι.

Άλλος πεπόνια ή καρπούζια, άλλος τίποτε.

Κ’ είναι κι αυτοί που κουβαλούν τον ουρανό.

Όλοι σαν μπουν στο αμάξι μου βάζουν και το φορτίο.

Μόνο αυτοί που κουβαλούν τον ουρανό

μόνο αυτοί δεν βάζουνε μέσα και το φορτίο.

Αφήνουνε τον ουρανό πάντα εκεί απ’ έξω.

Κι όταν θα φτάσουν στον προορισμό τους

όταν κατέβουν απ’ το αμάξι μου

φορτώνονται τον ουρανό, ξανά, και συνεχίζουν.

Εδώ είμαστε

2011-11-16T02:18:00.004+02:00

Η πλύση εγκεφάλου
έχει σταματήσει.
Είμαστε στο στύψιμο.

ΕΓΩ ΚΙ ΕΣΥ … ΕΜΕΙΣ

2011-11-12T22:32:00.002+02:00

Εγώ κι εσύ, κι εσύ, κι εσύ … εμείς

εμείς που γεννηθήκαμε χωρίς να μας ρωτήσουν

γίναμε μάρτυρες μιας αβύσσου ... την κοιτάξαμε

και τρομάξαμε !

ένα κερί ανάψαμε να γίνει δίαυλος μεταξύ μας .

Μα το κερί λειώνει … τελειώνει…

Και πάλι νυχτώνει και πάλι το σκοτάδι δεν έχει αυγή

για σκέψου γίναμε το ενυδρείο που του κλέψαν

το νερό …

Όμως μη μασάς εσύ κι εσύ κι εσύ δες τη φλόγα στο

τζάκι που φουντώνει , στο λέει το κούτσουρο ελιάς

άκουσέ το : κι αν έρθει η άπονη στιγμή να γίνω

στάχτη θάχεις κάτι να σου θυμίζει ότι η φλόγα ήταν

κάποτε φωνή, μια φωνή σημαίας!

Αργά αργά , δειλά δειλά ας σηκώσουμε αυτή τη

σημαία που θα φανερώνει ότι τίποτα δεν πεθαίνει …

φιλι πολέμου

2011-11-11T00:43:00.000+02:00

μικρε μου πολεμιστη

σε φιλησα

πριν τη μαχη

το κρασι σου θα περιμενω

ωριμο

να με ξαναμεθυσει

οταν θα λαμπεις ξανα

πανω απο το (τ)ελος

του παρελθοντος σου

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΙΣ ΜΝΗΜΕΣ

2011-11-06T15:56:00.001+02:00

Θωρρείς τις μνήμες που μου γνέφουν

παλιά συμβόλαια αγάπης

αποτυπώματα να μοιάζουν

στις κρύες φλέβες να φωλιάζουν …

χρέωσέ τες στο νερό που τρέχει, τρέχει

για να σβήσει

ότι ζωγράφισε ο πόνος

της πνοής την πρώτη δύση

όμως κι έτσι θεριεύει πάλι μέσα μου

το παρελθόν στις αξέχαστες ώρες

σε ένα ταξίδι ζωής, έτσι για να γνωρίσω εμένα

φωτιά και θάλασσα σ’ απέλπιδες φιγούρες

μίλα σιγά, ψιθύρισε αν θέλεις

μήπως ξυπνήσουν απ’ το λήθαργο της τρέλας

μίλα σιγά, μη φύγουν και μ΄ αφήσουν

μόνη εξόριστη σε ξένα χέρια

θωρρείς ότι θωρρώ … ακούς ότι ακούω

ζάλη να είναι ο καιρός

στο πέρασμα της νιότης

οι μνήμες σαν περίπατος σε σώμα κουρασμένο ….

ΕΝΥΔΡΕΙΟ ΑΣΤΡΩΝ

2011-11-01T11:59:00.000+02:00

Οι νύχτες άθικτες

Από σένα

Θα παραμείνουν άγνωστες ορφανές και θερισμένες

Απ τη λάμπα του δρόμου.

Αιώνια έσταζαν φως τ άστρα

Στα ρείθρα των εποχών

Μέχρι να μαζευτεί το χρυσό

Για τα μνήστρα που κατεργαζόσουν, άθραυστα.

Από κει κι ύστερα

Οι νύχτες οι επόμενες κλείστηκαν

Μέσα σ ένα σώμα κέρινο

Και ένα ενυδρείο με άστρα..

Άβυθος

2011-10-26T10:53:00.002+03:00

Άνεμοι χτενισμένοι από κοκοφοίνικες

γδαρμένοι από αγκάθια

με κοριτσίστικα τραγούδια μεθυσμένοι

κολυμπούν στα υψίπεδα φεγγαρόφωτα

βράδια του εφήμερου νόστου,

ξανοίχτηκαν στα βαθιά

σήματα του αγνώστου

για πάντα χαμένου βυθού.

Μια αμαξοστοιχία βιομηχανικών ονείρων

γεμάτα ιπτάμενους ίσκιους

και άλλα οικεία δέη που σβήνουν

τις προσωπικές ιστορίες

αφήνοντας μόνο τη μεγάλη ιστορία

που μας ενώνει ίσως όλους,

είναι τόσο ανυπόφορη, σχεδόν όσο

το τρίξιμο της αιώρας

στην καραϊβική ραστώνη

ναρκωμένων προφητών, αιωρούμενων

από τον ένα τροπικό στον άλλο.

Αν αποδέχεσαι ό,τι είσαι

αποδέχεσαι ότι είσαι,

το ηφαίστειο γίνεται νησί,

το σκας σαν κίτρινη πεταλούδα

μέσα από το σκοτάδι που αναλύεται

σε καπνούς κι αναθυμιάσεις

στη μεσόγειο τελετή,

εκεί που υπάρχουν μόνο τα πάντα

κι ούτε ένα φωτάκι παραπάνω

που θα ενοχλούσε ίσως

την αστεροειδή

πανδαισία των βλεμμάτων.

ΜΕ ΤΗΝ ΒΑΛΙΤΣΑ ΣΤΟ ΧΕΡΙ

2011-10-24T21:25:00.003+03:00

Μα πώς να φύγω από τον τόπο μου

Με τι καρδιά

Εδώ είναι οι άνεμοι φίλοι μου

Κι ο Ήλιος πατέρας

Εδώ είμαι βράχος στα κύματα

Και στα λιβάδια κρίνος

Εδώ είναι ο τόπος μου

Από πατέρα ρίζα

Αετοφωλιά στον Όλυμπο

Και στο Αιγαίο βαρκούλα

Μα πώς να φύγω από τον τόπο μου

Άσπρο ξωκκλήσι στην εσπερία που να βρω

Στο κρύο τσιμέντο πώς να αποθέσω την ψυχή μου

Κι αν όλα αυτά δεν ήξερα πως με άγγιζαν

Τώρα που φεύγω βαθιά το νιώθω

Στη χώρα της ανατέλλουσας σιωπής

2011-10-16T19:36:00.003+03:00

Σώμα που έγινες πουλί εξαπτέρυγο

Μ΄ έξι φτερά σαν άνεμος

μια αστραπή αμείλικτη

Στη χώρα της ανατέλλουσας σιωπής

Νύχτα που κρύφτηκε στους μικρούς δείχτες σαν μεγάλη τελεία

Ενός σταματημένου ρολογιού

Και εγώ το ρυθμίζω να δείχνει μόνο μέρα

Μόνο το πέρασμα του ανέμου

Από το κεφάλι βελόνας για

Μικρές δόσεις ευτυχίας που ξεφυλλίζουν

Τις εποχές και ανοίγουν

Τα κλειστά παράθυρα των σπιτιών

Για το κελάηδισμα του κοκκινολαίμη.

Εξαπτέρυγο σώμα

Αντάμωσες τη μελωδία των μεγάλων ωρών

Των θερισμένων άστρων την αντανάκλαση

Έρωτα απροσμάχητου

(7)

2011-10-14T03:03:00.001+03:00

Πια δεν υπάρχουν αλυσίδες

και κελιά στενά δεν υπάρχουν

Χαλάρωσαν οι κρίκοι

και πλάτυναν τα κάγκελα

παίρνοντας νέες μορφές

κατά πώς η εποχή και η πρόοδος ορίζει

Χώρεσε μες στο μπουντρούμι όλη η πόλη

και τα χωριά

Σύνορα πια δεν υπάρχουν

τα έριξε το νόμισμα

και θα χαλάσει και αυτά που επιμένουν γιατί έτσι το συμφέρει

πήραν οι φράκτες νέες μορφές

κατά πώς οι νέες τάσεις διατάζουν

Επαφή πια δεν υπάρχει

την τέλειωσαν τα καλώδια

και η απόσταση άλλαξε

θεριεύοντας για τα αγαπημένα

μικραίνοντας βολικά για να σε βρουν οι νόμοι

Έγινε το πλήθος φυλακισμένος φύλακας εναντίον μας

με στολές, ρόπαλα και φανφάρες

Μεγάλωσαν τα τείχη τόσο που έγιναν αόρατα

και νόμισαν οι δούλοι δουλευτές πως νοικοκύρεψαν

Έγνοια μεγάλη για χρέος δεν υπάρχει

Σκορπίζει ο νους στις μικροθέλησες

όπως σκορπίζει στη θάλασσα η σταγόνα και διαλύεται

Πολύπλοκος ο κόσμος

κι όλος μια αποικία οπλαρχηγών και τρελαμένων

Λίγοι απόκληροι

εκτός των ορισμένων ρόλων

Λίγοι αυτοί που πάνε πιο πέρα

απ’ την ωραία καλύβα και το ζεστό ψωμί

Λίγοι

να μας καρφώνουν μηχανήματα

να μας κλωτσούν οι σάρκες

Λίγοι

… λιγότεροι αν πειστούν πως η δίψα τους δροσίζεται με αίμα

Λίγοι

Απρόβλεπτοι!

ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ

2011-10-05T22:21:00.000+03:00

Μεγάλη Άρκτος, Άμαξα εσύ, Αλετροπόδα, Κατσαρόλι, Άλογο των

άστρων,

κάτω απ’ το λαιμό σου είδα να διαβαίνει σιγανά

πυγολαμπίδα τ’ αερόπλοιο που λένε ξεκινά

πτήση νυχτερινή από τη Ρώμη, τη Μαδρίτη, το Λος Άντζελες, τη Λίμα

του Περού.

Και προσγειώνεται στην έρημο του Γκόμπι όπως όλοι κι όπως όλα.

Που αλλού;

Μεγάλη Άρκτος, Άλογο των άστρων

που στέκεις μες της σιωπηλής της ομορφιάς το πλήθος,

για μια στιγμή διάττων τις ή ξίφος,

πύρινο βέλος ή φλεγόμενη σφενδόνα

είδα κοντά στην κεφαλή σου να περνά.

Κι ο νους μου πήγε στα κακά τα τωρινά.

Τα κοντινά.

Και βέβαια, τι καλά.

Άλογο εσύ των Άστρων δροσερή μου ζωγραφιά

δεν το μπορούν οι άνθρωποι εσένα να σε φτάσουν.

Αν σ’ έφταναν θα σ’ έπιαναν τα πόδια σου να σπάσουν

για να μπορέσουν νόμιμα έτσι να σε περάσουν

στης Δύσης τα χασάπικα κονσέρβες να σε φκιάσουν.

ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ

2011-09-22T13:11:00.001+03:00

Μια μάσκα ζωγραφίΖει με τις άπειρες όψεις του τρόμου.

Χωρίς φόβο δεν ζει η μοναξιά.

Κοίτα, οι ώρες πεθαίνουν ξέπνοες

κι ας κυκλοφορεί αδέσποτη μια ανάσα.

Τα νύχια της κουκουβάγιας χαλάρωσαν

κι ορκίστηκε να τη βρει.

Η αδέσποτη ανάσα, ήταν η γοργόνα με τα πράσινα μαλλιά, το κοραλλένιο στόμα και τα κόκκινα μάτια.

Το τραγούδι της έσωσε έναν Οδυσσέα και άλλαξε μια μοίρα.

Έζησε τις ιερές νύχτες στη φοβική πλευρά του χρόνου.

Μετά έσταξαν νότες στον αριστερό του ώμο.

Τώρα άκουγε πάλι τα υγρά μονοπάτια που τον καλούσαν στο κάστρο.

Η πέτρα έτριξε,

η πατημασιά χαράχτηκε,

στη πολεμίστρα ο άνεμος στάθηκε.

Τόσο καιρό γύρω του,

φαντάσματα αναζητούσαν τη σκιά τους.

Απόστολος της λήθης.

Ασφυξία

2011-09-20T20:14:00.007+03:00

Ασφυξία

Αέρας δωματίου γεμάτος ανείπωτες λέξεις

Σιωπή

Σαν τις στιγμές πριν γκρεμιστεί ο κόσμος

Στην Άκρη του Κόσμου

2011-09-20T20:11:00.001+03:00

Στο ξέφτισμα της άκρης του Σκοταδιού

Του Κόσμου της Αντανάκλασης

Φέγγει η Ακτίνα του Πυρήνα

Του Αγριμιού

Του Καθαρόαιμου

Η ΣΤΙΓΜΗ

2011-09-17T11:28:00.001+03:00

ΠΕΣ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΤΗΝ ΜΑΤΙΑ ΚΑΤΗΓΟΡΗΣΕΣ.

ΠΕΣ ΜΟΥ ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ.

ΠΙΣΩ ΑΠ ΤΗΝ ΝΤΡΟΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΧΑΡΑ.

ΨΑΞΕ ΒΡΕΣ ΑΝ ΤΗΝ ΑΞΙΖΕΙΣ.

ΚΡΥΨΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΑ ΙΧΝΗ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ Η ΛΑΒΑ.

ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ.

ΣΑΛΕΨΕ ΟΜΩΣ Η ΑΥΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΝΟΙΩΣΕΣ.

ΕΦΥΓΕ ΤΩΡΑ ΧΑΘΗΚΕ.

ΠΑΛΙ ΜΙΣΟ ΠΑΙΔΙ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ.

ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΖΛ.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙΣ.

ΑΝΑΘΑΡΕΥΕΙΣ ΙΣΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΥΧΑΙΑ ΛΕΞΗ.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟΜ ΜΟΡΦΕΑ,

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΟΜΩΣ Ν ΑΦΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΜΟΡΦΕΑ.

2011-09-13T00:16:00.005+03:00

Γνώρισε ένα κορίτσι που αγάπησε τις πληγές του

Μπέρδεψε το σώμα του με το σώμα της

Και έκλεισε τα μάτια του γυρεύοντας αλλού φως

Γνώρισε ένα κορίτσι, ανάμεσα στους ανθρώπους,

Που άξιζε πελώρια χαρά

Κι άνοιξε μια τρύπα στην καρδιά του

Ω, Θεέ στείλε βροχή στην γη που περπάτησαν μαζί

Έφυγε όταν άρχισε να ανακαλύπτει το πρόσωπο της σε ξένα πρόσωπα

Και δεν έχει την χαρά να την θαυμάζει

Ω, Θεέ εκεί που είναι μην την αφήνεις να λυπάται

Γνώρισε ένα κορίτσι κι αγάπησε την θλίψη του

Όπως αγάπησε το γέλιο του.

Την άφησε να σκαρφαλώσει πάνω του όπως σκαρφαλώνουν

Στα δέντρα τα παιδιά

Έφυγε μα θυμάται ακόμα την τελευταία φορά

Που την είδε για πρώτη φορά

Θυμάται τα παιχνίδια που κάνουν στην άμμο τα παιδιά

Και οι ενήλικοι στο σώμα

Την αγάπη που δεν ξόδεψαν και τους συνοδεύει ακόμα

Θυμάται κι όσο λυπάται τόσο ευγνωμονεί

Με λύπη μετράει την χαρά

Στο χώμα ξαπλωμένος και κοιτάει ψηλά

σας δίνει το ελεύθερο

2011-09-12T23:55:00.000+03:00

σηκώνω το δεξί, λέω χάιλ στήθος.

κλείνω τα μάτια, λέω χάιλ στόχος.

με τ’ αριστερό στην κοιλιά, λέω χάιλ σημαία.

και πυροβολούν αλύπητα.

κανείς δεν με βρίσκει.

εστιάζουν σε ό,τι λέγεται

—κακόφημη ανυπαρξία, αναίτιο κενό, μπλα μπλα—

και στήνουν στον τοίχο τις λεπτομέρειες.

εγώ όμως ζω

— χορεύω χάος

με λένε Μωραλίνα, κι όμως αυτή δεν είμ’ εγώ.

σ’ έναν κάδο η καρδιά μου καίει τα ρούχα της.

για να σώσει η φωτιά της απ’ τα δακρυγόνα

ό,τι αξίζει.

κάπως έτσι αναπνέω.

πώς να το πω απλά;

μέσα στον κόσμο χάνεις

μόνο νύχτες.

πολη κυμα

2011-09-09T20:29:00.006+03:00

Μεχρι χτες, τις νυχτες ηχουσαν μονο τα κυματα.

Σημερα: ενας ζουρνας, ενα ουρλιαχτο, κατσαρολικα,

μια μπαλκονοπορτα, ενα μηχανακι, ενα κορναρισμα,

ενα γαβγισμα, τηλεοπτικα προγραμματα,

μιση τηλεφωνικη (συν)ομιλια,

ενα τιναγμα αντικειμενου πανω σε καγκελο,

ενα "ελα ρε", νερα που σταζουν, μια φωνακλου,

ενα αγριο φταρνισμα, μια παιδικη φωνη,

σαγιοναρες που πλαταγιζουν σε μωσαϊκο,

ενα "α", ενα σκυλοτραγουδο, κι αλλο φταρνισμα,

ενα πιο επιμονο κορναρισμα,

ενα τετοιο ενα αυτο κι ενα ποκείνο

κι εγω στα κυματα δε μπορω να γυρισω πισω

αλλα τ' ακουω τα ματια μου οταν κλεισω.

Η μάνα ανάγκη

2011-09-08T00:27:00.001+03:00

Ξεχύθηκε η λάβα της οργής

ανάμεσα σε υψωμένες γροθιές

και ανοιχτές παλάμες

Τι άλλο να πεις;

Έπεσε η σιωπή

Γι’ αυτό θησαύρισε

τη χαίνουσα πληγή

στη μνήμη

Μέχρι η ποίηση να σκαλίσει

το βυθό

οι ενάλιοι θησαυροί

να αναδυθούν

απ’ τους πολύχρωμους υφάλους

Η μάνα ανάγκη

πάντα θα στρώνει δείπνο μυστικό

με θαλερές ιδέες

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

2011-09-03T14:31:00.004+03:00

Κύριε ένα πρωί, στο μεσουράνημα το βλέμμα Σου

Έστρεψα το δικό μου και θαμπώθηκα

Απ’ τα χρυσάφια του οίκου Σου

Και από της λάμψεώς Σου την αντηλιά.

Άκουσε τη φωνή μου που σέρνεται, αιώνες τώρα

Στα λασπονέρια σαν τριγμός.

Είμαι το χόρτο και Συ το πνεύμα

Που ως άνεμος κυματίζεις

Τις άυδρες μέρες μου.

Είμαι η αναμονή που θεριεύει

Τις άωρες νύχτες ή τα ορφανά μεσημέρια

Του βίου και Είσαι, ο καθαρός αυλός

που αναπαύει την ακοή μου από τους κόπους.

Είμαι τα κόκκαλα το σκεύος και η σποδός

Και Είσαι το μύρο που ευωδιάζει τους τάφους.

Είσαι ο νάρθηκας που με ευθυγραμμίζει

Σε ευθύτητα ημερών

Και ισιώνει κάθε παλινωδία μου.

Είμαι ο τριγμός του κάθε φόβου

Και Είσαι το θρόισμα στις καλαμιές του λόγγου.

Είμαι το άνισο ον

Παλινωδώ, οδυνούμενος στην συντριβή

Φόβοι και σπαράγματα με έχουν διατρήσει

Κι ίσως να μ’ αγκαλιάσει μία του βλέμματός Σου ακτίνα

Σε θερινές οπώρες βλάστησέ με…

Κύριε είμαι συντρίμματα

Και Συ μαζεύεις τα κομμάτια μου

Την κάθε αυγή πεταμένα στους νερόλακκους.

Κύριε εγώ είμαι ο άγριος βίαιος άνεμος

Και Συ Είσαι ο θρόος.

Κύριε χωρίς Εσέ θα είχα χαθεί στην ερημία των πόλεων

Στην πιο ταραγμένη ώρα των ανθρώπων.

Κύριε είμαι το κανάτι που συντρίβεται

Και Συ το συναρμόζεις.

Κύριε είμαι το θολό μεσημέρι

Η άδεια νύχτα

Και Συ γεμίζεις με άστρα

Το άδειο

Και σκιάζεις τους πόνους του φωτός.

Κύριε είμαι τα μαρτύρια που κάθε μέρα μου δίνεις

Και Συ είσαι η δόξα μου.

Μα είσαι το πρώτο φως και σαν φως ξεπλένεις τα σκότη

Εσύ που είσαι το παρήγορο σκοτάδι

Κύριε είμαι μια βέργα απότιστη

Επέβλεψε Του βλέμματος Σου τη δρόσο

αενάως

Και εγώ θ’ ανθίσω

Κι ύστερα την πυρκαγιά

Ν’ αναληφθώ προς Εσένα

Όλος χρυσό.

Κύριε είμαι το βογκητό

Που παραμιλώ, έρμαιος σαν γυρίζω

Στην διαδοχή των ημερών και των νυχτών

Την άδεια, κι Είσαι το νόημα που σκεπάζει

Τους τραυλισμούς της αδέξιας φωνής.

Κι Είσαι η σιωπή που μου μιλά

Και που θωπεύει τα βάσανα των αυτιών μου

Και βαλσαμώνει τους τρόμους των ματιών.

Κύριε πύκνωσε τα βλαστήματα στους θείους αρμούς

Επισύναξε τη δρόσο Σου επ’ εμού

Να φύγει η μέρα η κοπιώδης η αστάλαχτη.

Κύριε είμαι η βέργα η απότιστη

Που Εσύ την εβλάστησες με την απρόσμενη χαρά

Και εξάστραψες το πρόσωπό μου λευκότερο χιόνος

Μέσα στου θέρους τις ανάλγητες ανηφοριές.

Στις δροσερές σκιές απογευμάτων

Κάμε το πνεύμα να φυσήξει Κύριε

Ανάλαφρο, όπως Εσύ γνωρίζεις

Και φέρε Κύριε ειρήνη, ειρήνη στις καρδιές μας.

Πατέρα που Εσύ γνωρίζεις τις ψυχές

Δείξε μου τόπο, καθάρισε τη μνήμη

Απ’ όλα μου τα μαρτύρια

Κύριε κι αν δεν απέλθουν τα μαρτύρια από πάνω μου

Στρέψε τουλάχιστον το βλέμμα μου

Στα φωτεινά τοπία Σου και στους ουράνιους αντικατοπτρισμούς

Του κόσμου που ετοίμασες γι αυτούς που όρισες

να σταυρωθούν προτού να λάμψουν.

Κύριε προστάτεψέ μου την προσευχή

Άστη νε άθικτη μέσα στο στήθος μου

Κι ύστερα λευτέρωσέ την

Απρόσμενα ωσάν πουλί

Στο ιδικό Σου ορίζοντα

Εκεί που θα λάμπει το πεπρωμένο

Αναστάσιμο

Μες τους ροδώνες του ανέλπιστου.

ΡΟΥΧΑ

2011-09-01T10:10:00.002+03:00

Ξεβράκωσε τις ντυμένες ιδέες σου,

δώσε σε μένα τα γεννητικά τους όργανα

Να τα φάω να τα χωνέψω.

Αλλά είσαι δειλός και βλάκας

ποτέ δεν θα γυμνωθείς

πάντα με ρούχα βαριά

ντυμένος θα' σαι

θα τα φοράς όπως όλοι τους.

Όλοι αυτοί είναι πάντα φασκιωμένοι ζεσταίνονται, σκάνε

μέσα σε ποτάμια βρωμερού ιδρώτα

Γιατί έτσι το θέλησαν

οι άλλοι πέρα απ' αυτούς

Αυτοί που έχουν τα ρούχα.

Το κουκούτσι

2011-08-23T21:22:00.003+03:00

Πέφτει απ’ το δέντρο ο καρπός,

σαπίζει

Μα εγώ στο κουκούτσι έκρυψα

όσα θησαύρισα

στους δύσκολους καιρούς

τα περιφρονημένα,

τα αιρετικά

Τα ανυπότακτα σε θεούς και εξουσίες

Και να ξέρεις πως το κουκούτσι

Που οι άλλοι πέταξαν

μετά το φαγοπότι

Εγώ το κρατώ ακόμα

Τρυφερά το νανουρίζω σαν μωρό

Ξέροντας

Πως ζηλότυπα φυλάει το μυστικό

της αναγέννησης